အရူးေလာက္ေတာင္ မလြတ္ေျမာက္ !
------------------
ေကာင္းကင္ယံအထက္၌မူ ကိုယ္ပိုင္အလင္းသဖြယ္ ထြန္းလင္းေတာင္ပေနႀကေသာ ႀကယ္တာရာမ်ားမွာ မိခင္လမင္းႀကီး၏ ေဘး ပတ္ပတ္လယ္အတြင္း၌ ပိုးစုန္းျဖဴးမ်ားပမာ ဝိုင္းယံလ်က္ ရွိေနႀကသည္ ။ နက္ေမွာင္လြန္းလွသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္အတြင္းမွာပင္ ထိုသူတို႕၏ အေရာင္အဝါမ်ားအား အားကုန္ထုတ္၍ လင္းလတ္ေနႀက၏ ။ သစ္ပင္ ပန္းပင္တို႕အေပၚတြင္ကား လေရာင္၏ ေတာက္ပေသာ ေလာင္းရိပ္တို႕က တည္တန္႕ေနႀကသည္ ။
တစ္ခါတစ္ခါ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးအား ေမွာင္မႈိက္သြားတက္၏ ။
အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ ဂုဏ္ရွိန္ႀကီးစြာ ထိန္းလင္းလ်က္ရွိသည့္ လမင္းႀကီးမွာ ဘယ္လိုပင္ အေရာင္အဝါေတာက္ပေစေသာ္လည္း ေလယူယာ ယိမ္းယွိဳင္ရသည့္ တိမ္တိုက္တို႕၏ လမ္းေႀကာင္းအတြင္း၌ ထိပ့္တိုက္ ေတြ႕ဆံုလာရေသာအခါ သူ၏ ဂုဏ္သတင္းသည္ ခဏတာ ေပ်ာက္ကြယ္ေပးရသည္သာ ျဖစ္၏ ။
တစ္ခါ တစ္ခါ ဇီးကြပ္တို႕ေအာ္သံကို ႀကားရသလို တစ္ခါ - တစ္ခါတြင္ေတာ့ လင္းဆြဲမ်ား ေကာင္းကင္ယံ၌ပ်ံသန္းသြားသည္အား လရိပ့္ေႀကာင့္ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရ၏ ။
ထိုသို႕ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ အေတြးမ်ားသည္ ပထမစ်ာန္ကဲ႕သို႕ အင္မတန္မွ ျပည့္စံုလွပလ်က္ရွိေသာ ည၏ အလွတရားမ်ားအေပၚ ဝင္စားလ်က္ရွိေသာ္လည္း မနက္ျဖန္အစီအစဥ္အတြက္ ျပင္ဆင္ႀကရေပအုန္းမည္ ။
အေႀကာင္းမွာ အျခားမဟုတ္ ။ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းသို႕ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ ခရီးထြက္ရန္ျဖစ္သည္ ။ ထိုခရီးမွာ မည္မွ်ႀကာမည္ မသိနိုင္ရကား လိုအပ္သည္ထက္ ပိုပို၍ ပစၥည္းမ်ား စီစစ္သိမ္းဆည္းေနရသည္ ။ ထိုညသည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထူးျခားလွ၏ ။ အေတြးမ်ား လတ္ဆတ္၏ ။ အေမွာင္၏ သရုပ္သည္ ပေဟဠိဆန္လွသလို အင္မတန္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းက်ယ္လွသျဖင့္ အေတာ္ေနာက္က်ျပီးမွပင္ အိပ့္ယာဝင္ျဖစ္ခဲ႕ေတာ့သတည္း ။
-----
မနက္မိုးေသာက္ခ်ိန္သို႕ ေရာက္လာေလေလ ေအးစိမ့္မႈမ်ားမွာ ပို၍ပင္ တိုးတက္လာေလျဖစ္ျခင္းေႀကာင့္ အေအးႀကိဳက္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အဖို႕မူ အိပ့္လို႔ေကာင္းလိုက္သည္မွာ ေျပာဆိုဖြယ္ရာမရွိေပ ။
ထိုသို႔ အလြန္ဇိမ္ရွိလွသည့္ အနားယူခိုက္တြင္ ခရီးထြက္ရန္အတြက္ ကုမၸဏီမွ စီစဥ္ထားေသာကားမွာ အိမ္ေရွ႕ထိတိုင္ ေရာက္ရွိလာေလျပီျဖစ္ျခင္းအား ၄င္းတို႕ ေအာ္ေခၚသံမ်ားကို အေႀကာင္းျပဳ၍ သိရွိရေလ၏ ။
ညက ထည့္ထားေသာ ပစၥည္းအိတ္ကိုယူလ်က္ ကပ်ာကယာ အိမ္ခန္းထဲကထြက္လိုက္သည္ ။သစ္ထားေသာမ်က္ႏွာအတြက္ ေရမ်ားမလံုေလာက္လို႕လားပင္မသိ အိပ့္ခ်င္စိတ္သည္တစ္စိုးတစ္စိမွ် ေလ်ာ့နည္းသြားျခင္းမရွိသည္ျဖစ္ရကား နီးစပ္ေသာ ခံုတစ္ခုကို ဝင္ထိုင္၍ တံတြင္းေပါက္ဘက္ ေခါင္းမွီလိုက္သည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ အိပ့္ေပ်ာ္ျခင္းအမွတ္သို႕ ေရာက္ရွိေလေတာ့၏ ။
-----
မ်က္ႏွာအထက္ဆီသို႕ ေနေရာင္က်ဆင္းလာေလျပီ ။ အခ်ိန္မည္မွ် ႀကာေညာင္းသြားျပီကို မသိနိုင္ေသာ္လည္း ျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးမွာမူ ထိန္လင္းေနျပီျဖစ္ေႀကာင္းအား ေတြ႕ရွိရ၏ ။ ထိုအခါ ခရီးလည္း မဆံုးေသးေသာေႀကာင့္ အေညာင္အညာေျပရန္ ကိုယ္ခႏၶာအား အနည္းငယ္မွ်ျပဳျပင္လိုက္ျပီး မေန႕က ဖတ္လ်က္ရွိေသာစာအုပ္ကို အိတ္အတြင္းမွ ထုတ္ယူကာ မွတ္ထားေသာ ေနရာဆီသို႕ လွန္ေလာလိုက္ေလ၏ ။
ထို႕ေနာက္ စာ၏ ေခါင္းစီးကို ဖတ္လိုက္၏ ။
" ေအးခ်မ္းေသာ သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေသာေနရာ " ဟုေတြ႕ရွိရေလသည္ ။
ထိုအခါ ဆက္၍ ဖတ္ေသာ္ -
" ေဒါသ ေသာက ေဝဒနာ ပူပင္ေႀကာင့္ႀကမႈ လိုခ်င္တပ္မက္မႈႏွင့္ မနာလိုဝန္တိုျခင္းတို႕သည္ အစဥ္အျမဲ ဆင္းရဲျခင္းကို ျဖစ္ေပၚေစျခင္းေႀကာင့္ ထိုအရာမ်ားသည္ ဒုကၡမည္၏ ။ ဒုကၡဟူသည္ ပူေလာင္ေသာ ဓါတ္သဘာဝရွိသည့္အေလွ်ာက္ ပူေလာင္မႈကိုမူ မည္သို႕ေသာ သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် လိုခ်င္ျခင္းငွာ မရွိႀကေပ " ဟုေတြ႕ရသည္ ။
မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ကာ ထိုစကားကို ေထာက္ခံလိုက္သည္ ။ မမွန္သေလာ . . .
အဘယ္သူသည္ ဤသို႕ဒုကၡမ်ိဳးအား လိုခ်င္ဘိသနည္း ။ ထို႕ေနာက္ ဆက္၍ ဖတ္ေလရာ -
" ထိုအရာတို႔ႏွင့္ ဆန္႕က်င္ဘက္အဓိပၸါယ္မွာ ေအးခ်မ္းမႈကို ေဆာင္၏ " ဟုေတြ႕ရ၏ ။
ဤအခ်က္တြင္ေတာ့ စဥ္းစားရန္ သင့္လာေလျပီ ။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ ပူပင္မႈမရွိျခင္းသည္ အဘယ္သူနည္း ။ လူတိုင္း တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ပူပင္ေနႀကတာခ်ည္းပင္ ။ ေဒါသမရွိသူသည္ အဘယ္သူနည္း ။ လူတိုင္းေဒါသႏွင့္ မကင္းနိုင္ႀကတာခ်ည္းပင္ ။ ထိုသို႕ အစဥ္လိုက္ စဥ္းစားလာခဲ႕ေသာ္ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ျဖစ္သည့္ မနာလိုဝန္တိုမႈသည္မွာလဲ လူ႕သဘာဝပင္ျဖစ္ေႀကာင္း ဗုဒၶအဆံုးအမ မ်ားတြင္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပါဝင္ေနသည္မဟုတ္သေလာ ။ မည္သို႕ပင္ စဥ္းစားေစကာမူ အေျဖမရသည္ ရွိေသာေႀကာင့္ ထိုစာပိုဒ္အားခ်န္ထားခဲ႕ကာ ထက္မံ၍ ဆက္ဖတ္ေလ၏ ။
" ျငိမ္းခ်မ္းေသာ ေနရာဟူသည္ ကြ်န္ပ္တို႕ႏွင့္ လက္တစ္ကမ္းတာရွိသည္ . . . "
ကြ်န္ုပ္၏ ဦးေႏွာက္ကေလး သြားေလျပီ ။ ဘယ္လိုမွပင္ အေတြးတို႕လိုက္မမွီေတာ့ ။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ ဤသို႕ေသာ ေသာကအပူမီးမ်ားႏွင့္ လိုခ်င္တပ္မက္မႈတို႕မွာ လူသားအားလံုး၏ အလိုဆႏၵတို႕၌ အရင္းခံ ျဖစ္တည္ေနႀကသည္ မဟုတ္သေလာ ။ ထိုသူတို႕သည္ ဆင္္းရဲေနျခင္းတာျဖစ္သည္ ။ ထိုအခ်က္ကို လက္ခံထားေသာ ကြ်န္ပ္အတြက္ လက္တစ္ကမ္းသာရွိေသာ ခ်မ္းသာမႈကို နားမလည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ရွိေနေလ၏ ။
ထိုသို႕ အေတြးမ်ား ရႈပ္ေထြးေနစဥ္ အျမင္အာရံုမွာ တံတြင္းေပါက္အျပင္သို႕ ေရာက္ရွိလ်က္ လႈပ္ရွားသြားလာေနေသာ လူအမ်ားအေပၚသို႕ က်သြားမိေလေတာ့၏ ။
ကြ်န္ေတာ္တို႕ကားလည္း ခရီးေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး ေမာင္းႏွင္လာခဲ႕ျပီျဖစ္ေသာေႀကာင့္ အင္ဂ်င္အား အနားေပးရန္ လမ္းေဘးစားေသာက္ဆိုင္အတြင္းသို႕ ထိုးရပ္လိုက္ေလျပီျဖစ္သည္ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ စာထဲမွ အေႀကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ေခါင္းရႈပ္လ်က္ ရွိစဥ္ လမ္းမတစ္ဖက္ေပၚ၌ လႈပ္ရွားသြားလာေနေသာ လူမ်ားအႀကား အမ်ားႏွင့္ မတူညီသည့္ သူတစ္ေယာက္အား ေတြ႕လိုက္ရ၏။ အဘယ္ သူနည္း ။ အဘယ္သို႕ေသာ ထူးဆန္းသည့္သူမွ်မဟုတ္ - ဦးေႏွာက္ေဖါက္ျပန္မႈကို ခံစားေနရေသာ စိတ္ေဝဒနာရွင္ တစ္ဦးပင္ ျဖစ္သည္ ။
သူဘယ္ကိုသြား၍ ဘယ္ကိုလာမည္ကိုသူမသိ ။ သူ ဘယ္မွာေနျပီး ဘယ္မွာ စားမလဲလည္း မစဥ္းစား ။ ဘယ္ကိုေရာက္ရင္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာလည္း မေတြးဘဲႏွင့္ ဘယ္လိုေနထိုင္မႈနဲ႕ ဘယ္လို အသက္ရွင္ေနလဲကို စဥ္းစား၍ မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ရ၏ ။
သူ႕အား ႀကည့္ရင္း သနားမိလာသည္ ။ သူ ဆိုေနေသာ သီခ်င္းသံမွာ ေတာင္စဥ္ ေရမရ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ၄င္း သူ သီဆိုေနေသာ အသံထဲမွာ ေတြ႕ခြင့္ရ၏ ။ သူေပ်ာ္ေနသည္ ။ ဘယ္လိုေတြးျပီး သူေပ်ာ္ေနသနည္း ။
သူ၏ ပတ္ဝန္းက်င္က လူမ်ားမွာ သူ႕ကို ဟားတိုက္လ်က္ရွိႀကေသာ္လည္း သူ၏ေနထိုင္မႈသည္ ေျပာင္းလဲမႈမရွိ ။ လုပ္ျမဲတမ္းအလုပ္ကို လုပ္သည္ ။ ဆိုျမဲတမ္းသီခ်င္းကို ဆိုျပီး ကျမဲတမ္းအကကိုလည္း စိတ္ပါလက္ပါ ကလ်က္ရွိေနသည္ ။ ေလာဘ ေဒါသ ဟူသည္ သူ႕မွာ ရွိပါ၏ေလာ ။ ရွိေကာင္းလည္းရွိမည္ ။ မရွိေကာင္းလည္း မရွိမည္ ။ သို႕ေသာ္ ယခု သူေနထိုင္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနျဖင့္ဆိုလွ်င္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါက ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ ရြံရွာရွက္ရြံ႕၍ သတ္ေသမိမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္ ။ သို႕ေသာ္ . . . .သူ႕အတြက္ေတာ့ ေအးခ်မ္းစြာ ရပ္တည္နိုင္ျခင္းသည္ မည္သည့္တရားကို ႏွလံုးသြင္းထားသနည္း ။
ထို႕ေနာက္ သူ႕အေပၚမွ အျမင္အာရံုကို လႊဲကာ ဖတ္လက္စ စာအား ဆက္၍ ဖတ္ႀကည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္ ေအာက္ပါစာေႀကာင္းကို ေတြ႕ရွိရေလသည္ ။
" ဤသို႕ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းအား ရရွိရန္အတြက္မူ မိမိ၏ ကိေလသာ ဖံုးလႊမ္းေသာစိတ္သည္ ေရွးဦးစြာ လႊတ္ေျမာက္မႈကို ရရွိရန္လို၏ . . . "
ကြ်န္ေတာ္သည္ အရူးဘက္သို႕ တစ္ခ်က္ႀကည့္ကာ သက္ျပင္းအရွည္ႀကီးကို ခ်လွ်က္ တိုးညင္းေသာ ေလသံတို႕ျဖင့္ အဘယ္ကိုရည္ညႊန္း၍ ညည္းတြားျခင္းမသိ - ညည္းတြားမိလိုက္၏ ။
ထို႕ေနာက္ မွတ္စုစာအုပ္ကို ထုတ္လိုက္သည္ ။ စာမ်က္ႏွာ အလြတ္ေပၚ၌ ဤကဲ႕သို႕ ေရးသားလိုက္၏ . . .
" လူတိုင္းသည္ တစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္ကို တစ္ေယာက္က မသိမျမင္နိုင္ႀကပါ ။ တစ္ေယာက္၏ ပူေဆြးေသာက ဗ်ာပါတ မ်ားကိုလည္း တစ္ေယာက္က ကိုယ္စားဝင္ေရာက္လက္ခံယူျခင္းငွာ မစြမ္းနိုင္ႀကေပ ။
သို႕ေသာ္ တစ္ေယာက္၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္ မည္သည့္ အေႀကာင္းအရာ အေတြ႕အႀကံဳ စိတ္ေနစိတ္ကူး အစရွိသေရြ႕တို႕ႏွင့္ သူ႕အတြက္ အလြန္စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ရရွိနိုင္ႀကပါေသာ္လည္း ထိုသူ႕အတြက္ ေထာက္ပံ႕ေပးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အခ်က္မ်ားသည္ တစ္ျခားတစ္ေယာက္အတြက္မူ အလြန္မွ စက္ဆုပ္စရာေကာင္းေသာ အေႀကာင္းအရာ - အမူအက်င့္ - အေနအထိုင္မ်ား ျဖစ္ေနတက္၏ ။
ထို႕ေႀကာင့္ ေလာကတြင္ တစ္ကိုယ္ေကာင္း သမားႏွင့္ နိုင္ထက္စီးနင္းသူမ်ား - အျငင္းအခံုလုပ္သူမ်ားႏွင့္ အတင္းအဖ်င္းေျပာဆိုသူမ်ားေပၚထြက္လာႀကလ်က္ သူတို႕၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ သူတစ္ပါးကိစၥကို မ်က္ကြယ္ ျပဳတက္ႀက၏ ။
ထိုသူမ်ားသည္ အရူးတစ္ေယာက္ေလာက္ပင္ လြတ္လပ္ခြင့္ မရွိႀက ။ အရူးတစ္ေယာက္ေလာက္ပင္ ကိုယ္ပိုင္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မဖန္တီးနိုင္ႀကေပ . . . "
#htoohtoolay
Comments
Post a Comment