ေရွးျမန္မာနိုင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပံုစံ !
-----
ေရွးျမန္မာေတြလက္ခံထားတာက နိုင္ငံေတာ္တစ္ခုလံုးမွာ မင္းအမည္ခံတဲ႕ သူဟာ အေရးပါ အရာေရာက္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္ ။ ဒါေပမယ့္လဲ သူ႕ရဲ႕ ေဘးနားမွာ အခါေကာင္းကို ညႊန္ျပဖို႕အတြက္ ျဗာဟၼဏတို႕အပါအဝင္ ပညာရွိေတြကို ထားေလ့ရွိတယ္ ။ ခဲရာ ခဲဆစ္အမႈေတြ ႀကံဳတဲ႔အခါ အဖြဲ႕ေတြဖြဲ႕ျပီး စံုစမ္းစစ္ေဆးဖို႕ လုပ္ႀကတယ္ ။ မင္းကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ အေထာက္အပံ႕ျဖစ္ေစဖို႕အတြက္ ဗုဒၶစာေပကို ေကာင္းစြာတက္ကြ်မ္းတဲ႕ အမတ္ေတြကိုပဲ ခန္႕ပါတယ္ ။ အဲ႕ဒီ႕အမတ္ေတြထဲမွ တစ္ဦးေသာအမတ္ကို အႀကီးအမွဴး ျပဳေစတယ္ ။
ျမိဳ႕ျပေရးရာနဲ႕ စစ္ေရး စစ္ရာဆိုျပီး ဝန္ထမ္းႏွစ္မ်ိဳး မခြဲျခားဘူး ။ အမတ္ႀကီးကိုယ္တိုင္လဲ စစ္တပ္ဦးစီးျပီး တိုက္ခိုက္ရင္ တိုက္ခိုက္ရတာပဲ ။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ မည္သည့္အမတ္က မည္သည့္တာဝန္ကိုသာယူရမယ္ဆိုျပီး မခြဲျခားဘူး ။ မင္းရဲ႕ ေစသမွ်ကိုသာ ေဆာင္ရြက္ရမွာျဖစ္တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သံဖမ ဆိုျပီး တရားသူႀကီးမ်ား သီးျခားရွိေနတဲ႔အတြက္ အထူးအရာရွိမ်ား လိုအပ္တဲ႕အခါမ်ားမွာ ခန္႕ထားျပီး အမႈအခင္းေတြကို ႀကားနာစစ္ေဆးပါတယ္ ။ ပုဂံေခတ္ ေနာက္ပိုင္းမွာမွ ထံုးစံဓေလ့ကို ဥပေဒအျဖင့္နဲ႕ သံုးစြဲႀကဟန္တူတယ္ ။ (ဓမၼသတ္ ဆိုတဲ႕ ေဝါဟာရကို ေအဒီ ၁၂၉၄ မွာ တစ္ခါမွ်ပဲ သံုးစြဲတာကို ေတြ႕ရျပီး အဲ႔ဒီ႕ ဓမၼသတ္ဟာ အိႏၵိယက ဥပေဒက်မ္းတစ္ေစာင္ကို ညႊန္းတယ္လို႕ ဆိုတယ္ ။ )
ရာဇဝတ္ေရးေတြမွာ အမုႏြန္စာ ဆိုျပီး ရွိတယ္ ။ အမႈစစ္ေဆးရာမွာ သက္ေသတို႕က ဘုရားဆင္းတုေတာ္ (ဝါ) ဘုရားဓါတ္ေတာ္ (ဝါ) ဘုရားေဟာက်မ္းေတြကို ခ်ီပိုက္ျပီး မွန္ရာကိုသာ ဆိုပါမယ္လို႕ က်မ္းက်ိန္တဲ႔ ဓေလ့ဟာ ထိုစဥ္က အမ်ားလက္ခံထားတဲ႕ဓေလ့ျဖစ္တဲ႕အတြက္ မက်ိန္ဝံ႕ဘူးဆိုရင္ အျပစ္ရွိေႀကာင္း အလိုလို ဝန္ခံျပီးသားျဖစ္တယ္လို႕ ဆိုတယ္ ။
ဘုရင့္အပါးမွာ အတြင္းဝန္နဲ႕ စာေရးမ်ားရွိျပီး မင္း ဒါမွမဟုတ္ အမတ္တို႕ရဲ႕ အမိန္႕အမွာတို႕ကို ေရးမွာကာ အေဝးျမိဳ႕ဝန္တို႕ကို ေပးဖို႕ အေစအပါးေတြ အဆင္သင့္ ရွိတယ္လို႕ ေတြ႕ရတယ္ ။ အလ်င္လိုရင္ ျမင္းစီး အမႈထမ္းေတြရွိတယ္ ။
အဲ႔ဒီ႔အတြက္လဲ နယ္ေျမအုပ္ခ်ဳပ္ရာမွာ အခ်က္အျခာက်တဲ႕ ေနရာမ်ားက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြဟာ အတင့္အတင့္ ေကာင္းမြန္ျပီးျဖစ္တယ္ ။
နယ္ ျမိဳ႕ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာ အရာရွိမ်ား ရွိႀကျပီး ရြာကို လွည့္ပတ္စစ္ေဆးတဲ႕ နယ္လွည့္အရာရွိေတြေရာက္ရာမွာ အမႈအခင္းေတြ ရွိတယ္ဆိုရင္ စံုစမ္းစစ္ေဆးျခင္းေတြ လုပ္တယ္ ။
ဌာနအသီးအျခားေတြ ထားရွိျခင္းမရွိေပမယ့္ ဆည္ေျမာင္းေႀကးတိုင္နဲ႕ အခြန္ေတာ္ေတြအတြက္ အရာရွိမ်ားက တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ႀကရတယ္ ။ အခြန္ေတာ္ကို ေငြ ဒါမွမဟုတ္ ထြက္ကုန္သီးႏွံနဲ႕ ေကာက္ခံျပီး နိုင္ငံေတာ္ အႏွံ႕အျပားမွာ သိုေလွာင္ရာ ဘုရင့္က်ီေတာ္ေတြ ရွိႏွင့္ေနပါတယ္ ။
ျမန္မာနိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ မင္းနဲ႕ သံဃာ ဆက္ဆံပံုလည္း အေရးပါတဲ႕ အခန္းတစ္ခန္းျဖစ္တယ္ ။
ဘုရင့္ကို တရားနဲ႕အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕အတြက္ သာသနာအဆံုးအမရွိျပီး မင္းက မတရားတာ လုပ္တဲ႕အခါ ရဟန္းတို႕က ဝင္ေရာက္ တားျမစ္တာေတြလဲ ရွိတယ္ ။
မင္းမွာ အခက္အခဲ ေတြ႕ျပီဆိုတာနဲ႕ ရဟန္းတို႕ကလည္း မေနသာေတာ့ပါ ။ ထင္ရွားတဲ႕ သာဓကတစ္ခုကေတာ့ (ပ်က္ဆီးအံ႕ေသာျပည္ကို ကယ္တင္ရန္ ေအဒီ -၁၂၈၅ ခု၌ တရုတ္နိုင္ငံ တယ္တု သို႕ သွ်င္ဒိသာျပာမုက္ သြား၍ စစ္ေျပျငိမ္းေရး ေစ့စပ္ရပါသည္ ။ မင္း၏ ဆႏၵႏွင့္ ရဟန္းေတာ္တို႕ဆႏၵ ဆန္႔က်င္လ်က္ေနလွ်င္ မင္းက အေလွ်ာ့ေပးျမဲျဖစ္၍ ရဟန္းတို႕ မည္မွ် သတၱိေရာက္သည္ကို သိသာပါသည္ ။ ဤ အေထာက္အထားမ်ားအရ ပုဂံေခတ္ ျမန္မာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ စည္းစနစ္ ေကာင္းစြာ ဖြဲ႕စည္းထားေႀကာင္း သိသာပါသည္ ) လို႕ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႕ ေခတ္ေဟာင္းျမန္မာရာဇဝင္ စာ - ၁၆၇ မွာ ေဖၚျပထားပါတယ္ ။
#htoohtoolay
Comments
Post a Comment