မြန်မာ နဲ့ ထိုင်း စစ်ဖြစ်ခဲ့သည်ရှိသော် -

 

၁၉၉၇ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလအတွင်း ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ်၊ တာ့ခ်ခရိုင် (Mae Sot အနီး) ရှိ ရွှေသုံးပင် (Shwe Thon Bin) စခန်းအနီးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲသည် နှစ်နိုင်ငံကြား တင်းမာမှုအရှိန်အဟုန် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

 ထိုစဉ်က မြန်မာ့တပ်မတော်သည် နယ်စပ်ရှိ KNU (ကရင်အမျိုးသားအစည်းအရုံး) စခန်းများကို ထိုးစစ်ဆင်နေသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ ကရင်ဒုက္ခသည်စခန်းများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရာတွင် မြန်မာစစ်ကြောင်းများက ထိုင်းပိုင်နက်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သည်ဟုဆိုကာ ထိုင်းဘုရင့်တပ်မတော်နှင့် ထိတွေ့မှုများ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

 မြန်မာ့တပ်မတော်သည် ထိုစဉ်က KNU စခန်းများကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး နယ်စပ်တစ်လျှောက် စစ်ရေးအရ ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုင်းတပ်မတော်နှင့် တိုက်ရိုက်တိုက်ပွဲဖြစ်ချိန်တွင် ထိုင်းဘက်က လေကြောင်းပစ်ကူ (F-16 တိုက်လေယာဉ်များ) နှင့် အဝေးပစ်အမြောက်များကို အသုံးပြု၍ ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ထိုင်းဘက်က နည်းပညာနှင့် လေကြောင်းအင်အား အသာစီးရခဲ့သော်လည်း၊ မြန်မာတပ်များက မြေပြင်တွင် အခိုင်အမာ နေရာယူထားနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ထိုင်းအစိုးရနှင့် သူ့တပ်မတော်ကြား ဝေဖန်မှုများ ထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး ထိုင်းစစ်ဦးစီးချုပ်ကိုယ်တိုင် ရှေ့တန်းသို့ လာရောက်စစ်ဆေးခဲ့ရသည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အထိအခိုက် အကျအဆုံးများ ရှိခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သံတမန်နည်းလမ်းအရ ဆွေးနွေးမှုများဖြင့် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။  ဤဖြစ်ရပ်သည် နှစ်နိုင်ငံနယ်စပ် အငြင်းပွားမှုများတွင် အထင်ကရဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်လာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် နယ်စပ်ကော်မတီ (TBC) များမှတစ်ဆင့် ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းသည့် စနစ်ကို ပိုမိုအားကောင်းစေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က မြန်မာစစ်သားများသည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ (Battle Hardened) ရှိပြီးသားဖြစ်သဖြင့် လက်နက်အင်အားထက် စိတ်ဓာတ်နှင့် နည်းဗျူဟာပိုင်းက ထိုင်းတပ်မတော်ကို အကြီးအကျယ် စိန်ခေါ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 ထိုတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် ထိုင်းတပ်မတော်သည် မြေပြင်တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိသည့် မြန်မာတပ်များအား လျှော့တွက်လို့မရဘူးဆိုတာ သိသွားကြသလို၊ မြန်မာ့တပ်မတော်သည်လည်း ခေတ်မီလေကြောင်းအင်အား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သိသိသာသာ ခံစားခဲ့ရသည် ။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် မြန်မာဘက်က လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးစနစ်များနှင့် ခေတ်မီတိုက်လေယာဉ်များ (ဥပမာ- MiG-29) ကို ဝယ်ယူဖို့ တွန်းအားတစ်ရပ် ဖြစ်စေခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက် ၂၀၀၁ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ "ယန်းကုန်းကျော်" (Hill 9631) တိုက်ပွဲဟာ ၁၉၉၇ ရွှေသုံးပင်တိုက်ပွဲထက် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး နှစ်နိုင်ငံတပ်မတော်ချင်း တကယ့်ကို စစ်ပွဲကြီးအသွင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည် ။

 

 အစပြုပုံကတော့ (တာချီလိတ် နှင့် မယ်ဆိုင်)

 တိုက်ပွဲဟာ ရှမ်းပြည်နယ်အရှေ့ပိုင်း၊ တာချီလိတ်မြို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က မယ်ဆိုင် နယ်စပ်အနီးမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။ မြန်မာ့တပ်မတော်က ရှမ်းလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ (SSA-S) ကို ထိုးစစ်ဆင်ရင်းနဲ့ ထိုင်းပိုင်နက်ထဲက ကုန်းမြင့်တစ်ခု (Hill 9631) ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်ကနေ အခြေအတင် ဖြစ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

 ဒီတိုက်ပွဲမှာ နှစ်ဖက်စလုံးက အင်အားအလုံးအရင်း အသုံးပြုခဲ့ကြပါတယ် ။ ထိုင်းတပ်မတော်ဟာ ၎င်းတို့ရဲ့ တတိယမြောက် စစ်တပ် (Third Army) ကို အင်အားအပြည့် ထုတ်သုံးခဲ့ပါတယ်။ F-16 တိုက်လေယာဉ်တွေ နဲ့ မြေပြင်ကို ဗုံးကြဲခဲ့သလို၊ M-60 တင့်ကားတွေ ကိုပါ နယ်စပ်အထိ ထုတ်ပြီး မြန်မာဘက်ကို ချိန်ရွယ်ခဲ့ပါတယ်။

 

မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ အမြောက်တပ်ကို အဓိက သုံးခဲ့ပါတယ်။ ထိုင်းနိုင်ငံ မယ်ဆိုင်မြို့ထဲအထိ မြန်မာ့အမြောက်ကျည်တွေ ကျရောက်ခဲ့လို့ ထိုင်းအရပ်သားအချို့ သေဆုံးခဲ့ရပြီး တာချီလိတ်မြို့ထဲကိုလည်း ထိုင်းဘက်က အမြောက်တွေနဲ့ ပြန်ပစ်လို့ မြန်မာအရပ်သားတွေ ထိခိုက်မှု ရှိခဲ့ရပါတယ်။

 ဒီတိုက်ပွဲဟာ ရက်သတ္တပတ်နဲ့ချီ ကြာမြင့်ခဲ့ကာ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အကျအဆုံး ရာဂဏန်းအထိ ရှိခဲ့တယ်လို့ စစ်ရေးလေ့လာသူတွေက ခန့်မှန်းကြပါတယ်။  ထိုင်းလေတပ်က မြန်မာ့အမြောက်စခန်းတွေကို ရှာဖွေချေမှုန်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မြန်မာတပ်တွေက ကတုတ်ကျင်းတွေ၊ ဘန်ကာတွေနဲ့ အခိုင်အမာ တုံ့ပြန်ခဲ့တာကြောင့် ထိုင်းဘက်က ထင်သလောက် မြန်မာတပ်တွေကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။

ထိုင်းဘက်က နည်းပညာနဲ့ လေကြောင်းအင်အား အပြတ်အသတ် သာခဲ့ပေမယ့်၊ မြန်မာတပ်တွေရဲ့ မြေပြင်ခံစစ်နဲ့ အမြောက်တပ် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ထိုင်းဘက်မှာလည်း အထိနာခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ နှစ်နိုင်ငံ စစ်ခေါင်းဆောင်တွေ (ထိုစဉ်က ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မောင်အေး နဲ့ ထိုင်းဘုရင့်တပ်မတော် ခေါင်းဆောင်များ) တွေ့ဆုံညှိနှိုင်းပြီးမှ တိုက်ပွဲရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီတိုက်ပွဲအပြီးမှာ မြန်မာဘက်က လေကြောင်းရန်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရလို့ ရုရှားဆီကနေ MiG-29 တိုက်လေယာဉ်တွေကို အရေးပေါ် ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ် ။ ရွှေသုံးပင်တိုက်ပွဲတုန်းက မြန်မာစစ်တပ်က KNU ကို အဓိက တိုက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ယန်းကုန်းကျော်တိုက်ပွဲမှာတော့ ထိုင်းတပ်နဲ့ မြန်မာတပ် တိုက်ရိုက် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့တာ ဖြစ်လို့ ပိုပြီး ပြင်းထန်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ် ။

ယန်းကုန်းကျော် (Hill 9631) တိုက်ပွဲအပြီး မြန်မာ့တပ်မတော်ရဲ့ အပြောင်းအလဲနဲ့ လက်ရှိ ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ် စစ်ရေးအခြေအနေတွေကို ကြည့်ရရင်တော့ မြန်မာဟာထိုတိုက်ပွဲအပြီးမှာ ထိုင်းလေတပ်ရဲ့ F-16 တွေက နယ်စပ်တစ်လျှောက် ပျံသန်းပြီး မြန်မာ့အမြောက်စခန်းတွေကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာဟာ မြန်မာစစ်ခေါင်းဆောင်တွေအတွက် သင်ခန်းစာကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီး မကြာမီမှာပင် မြန်မာနိုင်ငံဟာ ရုရှားနိုင်ငံထံကနေ MiG-29 တိုက်လေယာဉ် (၁၀) စီးကျော်ကို အရေးပေါ် ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ထိုင်း F-16 တွေကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်တာပါ။

 လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးမှာ ယခင်က အားနည်းခဲ့တဲ့ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးစနစ် (Air Defence) ကို အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး နယ်စပ်တစ်လျှောက်မှာ ရေဒါစခန်းတွေနဲ့ မြေပြင်မှ ဝေဟင်ပစ် ဒုံးကျည်စနစ်တွေကို တိုးချဲ့တပ်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။  လက်နက်ကြီးတပ်ဖွဲ့ (Artillery Core)က ထိုင်းနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အမြောက်တပ်က အထိရောက်ဆုံးဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ တာဝေးပစ် ဒုံးပစ်လောင်ချာ (Rocket Launcher) တွေကိုပါ တရုတ်နဲ့ မြောက်ကိုရီးယား နည်းပညာတွေနဲ့ အင်အားဖြည့်ခဲ့ပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံတွင် လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး (Air Defence) စနစ်သည် တပ်မတော်၏ အရေးအကြီးဆုံး ကဏ္ဍတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ၂၀၀၁ ခုနှစ် ထိုင်းနှင့်ဖြစ်ပွားသော ယန်းကုန်းကျော်တိုက်ပွဲအပြီးတွင် အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

 လက်ရှိ မြန်မာ့တပ်မတော်တွင် ရှိနေသော လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး စနစ်များကတော့ မြေပြင်မှ ဝေဟင်ပစ် ဒုံးကျည်စနစ်များ (SAM)ဖြစ်ပြီး  မြန်မာနိုင်ငံသည် ရုရှား၊ တရုတ် နှင့် မြောက်ကိုရီးယား နည်းပညာများကို အခြေခံထားသော ဒုံးကျည်စနစ် အမျိုးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါသည် ။

 S-125 Pechora-2M (ရုရှားထုတ်)ဟာ မြန်မာ့လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးရဲ့ ပင်မကျောရိုး တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဝေးကလာတဲ့ ရန်သူ့လေယာဉ်တွေကို ထောက်လှမ်းပစ်ခတ်နိုင်ပါတယ်။

 Pechora-2M နဲ့ KS-1Aက တရုတ်နိုင်ငံထုတ် KS-1A ဒုံးကျည်စနစ်တွေဖြစ်ကာ ကီလိုမီတာ ၅၀ ကျော်အကွာအထိ ပစ်ခတ်နိုင်ပြီး အဓိက မြို့ကြီးတွေနဲ့ စစ်ဘက်အခြေစိုက်စခန်းတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ချထားပါတယ်။

 SY-400 နဲ့ တာတိုပစ်စနစ်များကတော့ ရန်သူ့ဒုံးကျည်တွေ ဒါမှမဟုတ် လေယာဉ်တွေကို တားဆီးဖို့ တာတိုနဲ့ တာလတ်ပစ် ဒုံးကျည်စနစ်တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။

 ပုခုံးထမ်း ဝေဟင်ပစ်ဒုံးကျည် (MANPADS)က  မြေပြင်ခြေလျင်တပ်ရင်းတွေမှာ လေယာဉ်နဲ့ ရဟတ်ယာဉ်တွေကို ပစ်ချနိုင်ဖို့ အသုံးပြုတဲ့ လက်နက်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။  Igla (ရုရှားထုတ်)က ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ အနိမ့်ပျံလေယာဉ်တွေကို ပစ်ချရာမှာ ထိရောက်ကြောင်း တွေ့ရပါတယ်။

 FN-6 / FN-16 (တရုတ်ထုတ်)က လက်ရှိ မြန်မာ့တပ်မတော်မှာ အများဆုံး အသုံးပြုနေတဲ့ ပုခုံးထမ်း ဒုံးကျည်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။

 ရေဒါနှင့် ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ရက်ကတော့ မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးမှာ (အထူးသဖြင့် နယ်စပ်တစ်လျှောက်) မှာ နိုင်ငံခြားထုတ် ခေတ်မီရေဒါစခန်းတွေကို တပ်ဆင်ထားပါတယ်။

 ဒီရေဒါတွေဟာ ထိုင်း ဒါမှမဟုတ် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေက လေယာဉ်တွေ တက်လာတာနဲ့ ကြိုတင်သိရှိနိုင်ဖို့ C4ISR စနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်လို့ စစ်ရေးလေ့လာသူတွေက ဆိုပါတယ်။

 လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး အမြောက်တပ်ဖွဲ့များက  ဒုံးကျည်တွေအပြင် ၃၇ မမ၊ ၅၇ မမ စတဲ့ အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်နိုင်တဲ့ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး အမြောက်ကြီးတွေကိုလည်း ဗျူဟာကျတဲ့ နေရာတွေမှာ ချထားပါတယ်။

လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် အားနည်းချက် အားသာချက်ကိုကြည့်ရရင်တော့ မြန်မာ့လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးဟာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ဟန့်တားဖို့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အင်အားရှိနေပါတယ်။

 အားနည်းချက်ကတော့ လက်ရှိ ပြည်တွင်းစစ်မှာ တော်လှန်ရေးအင်အားစုတွေက အသုံးပြုနေတဲ့ အသေးစား Drone တွေကို ထောက်လှမ်းဖို့နဲ့ ပစ်ချဖို့ရာမှာတော့ ဒီအဆင့်မြင့်ဒုံးကျည်ကြီးတွေက ထိရောက်မှု အားနည်းနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် အခုနောက်ပိုင်းမှာ Anti-drone gun (ဒရုန်းပစ်သေနတ်) တွေကို ပိုမိုဝယ်ယူဖြည့်တင်းလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

မြန်မာ့လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး (Air Defence) ကဏ္ဍမှာ အသုံးပြုနေတဲ့ ရေဒါနည်းပညာနဲ့ အခြားစစ်လက်နက်တွေအကြောင်းကို နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ပိုမိုစုံလင်စွာ ရှင်းပြပေးပါမယ်။

 ၁။ ရေဒါနှင့် ထောက်လှမ်းရေးနည်းပညာ (Radar Technology)

 ရန်သူ့လေယာဉ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဒုံးကျည်တွေကို အဝေးကနေ ကြိုတင်သိရှိနိုင်ဖို့ မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ ရုရှားနဲ့ တရုတ်နည်းပညာတွေကို အဓိက အခြေခံထားပါတယ်။

 အဝေးကြည့်ရေဒါများ (Early Warning Radars):

 YLC-2V (တရုတ်ထုတ်): ဒါဟာ 3D ရေဒါအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ကီလိုမီတာ ၄၀၀ ကျော်အထိ ထောက်လှမ်းနိုင်ပါတယ်။ ထိုင်းနိုင်ငံဘက်က လေယာဉ်တွေ တက်လာတာနဲ့ အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ စနစ်ပါ။

 P-18 (ရုရှားထုတ်): ဒါကတော့ ကိုယ်ပျောက်လေယာဉ် (Stealth) အချို့ကိုတောင် ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ရေဒါမျိုးဖြစ်ပြီး နယ်စပ်တွေမှာ ချထားလေ့ရှိပါတယ်။

 ပစ်မှတ်ရှာရေဒါများ (Target Acquisition Radars):

 ဒုံးကျည်တွေ ပစ်ခတ်ဖို့အတွက် ပစ်မှတ်ကို အတိအကျ ချိန်ရွယ်ပေးတဲ့ Fire Control Radar တွေကို တရုတ်ထုတ် KS-1A ဒုံးကျည်စနစ်တွေနဲ့ တွဲဖက်အသုံးပြုပါတယ်။

 ၂။ အခြားခေတ်မီ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးလက်နက်များ

 ဒုံးကျည်တွေအပြင် အခုနောက်ပိုင်းမှာ ပိုမိုခေတ်မီတဲ့ နည်းပညာတွေကို ဖြည့်တင်းလာတာ တွေ့ရပါတယ် -

 Pantsir-S1 (ရုရှားထုတ်):

 ဒါဟာ ကမ္ဘာမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဒုံးကျည်နဲ့ အမြောက်တွဲဖက်စနစ် (Hybrid System) ပါ။ လေယာဉ်၊ ရဟတ်ယာဉ်သာမက ရန်သူက ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ ဒုံးကျည်တွေကိုပါ ပြန်လည်ပစ်ချနိုင်စွမ်းရှိပါတယ်။

 Tor-M1 (ရုရှားထုတ်):

 အနိမ့်ပျံတဲ့ ပစ်မှတ်တွေနဲ့ တိကျတဲ့ လက်နက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သုံးပါတယ်။

 အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်မှုထိန်းချုပ်စနစ် (C4I):

 ရေဒါကနေ ရတဲ့အချက်အလက်တွေကို ဒုံးကျည်စခန်းတွေဆီ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပို့ပေးပြီး ဘယ်စခန်းက ပစ်မလဲဆိုတာကို ကွန်ပျူတာစနစ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်တဲ့ စနစ်ဖြစ်ပါတယ်။

 ၃။ လက်ရှိ စိန်ခေါ်မှုနှင့် Drone ကာကွယ်ရေး (Anti-Drone)

 အဆင့်မြင့် ဒုံးကျည်တွေ ဘယ်လောက်ရှိရှိ အခုနောက်ပိုင်းမှာ Drone တွေက အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ -

 Electronic Warfare (EW): ရန်သူ့ Drone တွေရဲ့ လိုင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်တဲ့ Jammer တွေကို ရုရှားနဲ့ တရုတ်ဆီကနေ ဝယ်ယူပြီး အရေးကြီးတဲ့ အဆောက်အဦးတွေနဲ့ စစ်စခန်းတွေမှာ တပ်ဆင်လာပါတယ်။

 Anti-Drone Guns: ရှေ့တန်းတပ်တွေမှာ ပုခုံးထမ်း ဒရုန်းပစ်သေနတ်တွေကို အသုံးပြုပြီး ဒရုန်းတွေကို ထိန်းချုပ်မှုမဲ့သွားအောင် ပြုလုပ်တဲ့ နည်းပညာကို သုံးလာပါတယ်။

 ထိုင်းနိုင်ငံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်-

 မြန်မာဘက်က မြေပြင်မှ ဝေဟင်ပစ် ဒုံးကျည် (SAM) စနစ်တွေမှာ ပိုပြီး အင်အားတောင့်တင်းပါတယ်။

 ထိုင်းဘက်ကတော့ ဝေဟင်မှ ဝေဟင်ပစ် (Air-to-Air) စနစ်မှာ ပိုသာပါတယ်။ ဆိုလိုတာက ထိုင်းဟာ လေယာဉ်ချင်းတိုက်တဲ့နေရာမှာ သာပေမယ့်၊ မြန်မာကတော့ မြေပြင်ကနေ လေယာဉ်ကို ပစ်ချတဲ့စနစ်မှာ ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

စိတ်ဝင်စားစရာ အချက်တစ်ခုကတော့ - မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ ဒီလေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး စနစ်တွေကို အသုံးပြုပြီး ၂၀၂၄-၂၀၂၅ အတွင်းမှာလည်း နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ကင်းထောက်ဒရုန်းအချို့ကို ပစ်ချနိုင်ခဲ့တာမျိုးတွေ ရှိတယ်လို့ စစ်ရေးသတင်းရင်းမြစ်အချို့က ဆိုပါတယ်။

မြန်မာ့တပ်မတော် (ကပစ) သည် ပြည်ပမှ ဝယ်ယူရုံသာမက မိမိကိုယ်ပိုင် နည်းပညာဖြင့်လည်း Anti-Drone လက်နက်များကို ထုတ်လုပ်လာသည်ဟု သိရသည် -

 တပ်မတော်ထုတ် Jammer သေနတ်များမှာ ခြေလျင်တပ်ရင်းများတွင် အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်သွားနိုင်သည့် ပုခုံးထမ်း သို့မဟုတ် လက်ကိုင် Anti-Drone Gun များကို ထုတ်လုပ်ဖြန့်ဖြူးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သေနတ်နှင့်တူသော်လည်း ကျည်ဆန်မထွက်ဘဲ ပြင်းထန်သော ရေဒီယိုလှိုင်း (Radio Frequency) များကိုသာ ထုတ်လွှတ်သည်။ ဒရုန်းအများစု သုံးစွဲသည့် 2.4GHz နှင့် 5.8GHz လှိုင်းနှုန်းစဉ်များကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

 ပုံမှန်အားဖြင့် ၁ ကီလိုမီတာမှ ၂ ကီလိုမီတာအတွင်းရှိသော ဒရုန်းများကို ထိရောက်စွာ ဟန့်တားနိုင်လေသည်။

 ယခုအခါ ရှေ့တန်းစစ်ကြောင်းများ၊ မြို့အဝင်ဂိတ်များနှင့် အရေးကြီးသည့် အစိုးရရုံးများတွင် ဤ Anti-Drone လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

 သို့သော်လည်း စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခုမှာ "ကိုယ်ပိုင်ပျံသန်းနိုင်သော ဒရုန်းများ (Autonomous Drones)" ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် GPS သို့မဟုတ် Remote Control ကို အားမကိုးဘဲ AI စနစ်ဖြင့် ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့် ရိုးရိုး Jammer များဖြင့် တားဆီးရန် ခက်ခဲလာပါသည်။ ဒါကြောင့် မြန်မာ့တပ်မတော်အနေနဲ့ Laser-based Weapons (လေဆာသုံးလက်နက်) တွေ သုံးဖို့အထိ လေ့လာမှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ စစ်ရေးသတင်းအချို့က ဆိုပါတယ်။

မြန်မာ့တပ်မတော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ထုတ်လုပ်တဲ့ ဒရုန်းနည်းပညာနဲ့ ပြည်ပနိုင်ငံတွေဆီက ရရှိနေတဲ့ စစ်ရေးနည်းပညာအကူအညီတွေအကြောင်းက လက်ရှိစစ်ရေးအခင်းအကျင်းမှာ အလွန်အရေးပါပါတယ်။

 ၁။ မြန်မာ့တပ်မတော်ထုတ် တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ကင်းထောက်ဒရုန်းများ-

 မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းစက်ရုံ (ကပစ) များကတစ်ဆင့် ကိုယ်ပိုင်ဒရုန်းများကို ထုတ်လုပ်ပြီး စစ်ဆင်ရေးတွေမှာ အသုံးပြုနေပါပြီ။

 UAV (Unmanned Aerial Vehicles) ထုတ်လုပ်မှု: ရုရှားနဲ့ တရုတ်နည်းပညာတွေကို အခြေခံပြီး တာဝေးပျံသန်းနိုင်တဲ့ ကင်းထောက်ဒရုန်းတွေကို ထုတ်လုပ်ပါတယ်။ အချို့ဒရုန်းတွေဟာ ၁၀ နာရီကျော်ကြာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး နယ်စပ်ထောက်လှမ်းရေးအတွက် သုံးပါတယ်။

 Kamikaze Drones (အသေခံဒရုန်းများ)

ရန်သူ့စခန်းတွေကို တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲစေတဲ့ ဒရုန်းအငယ်စားလေးတွေကိုလည်း ကပစ ကနေ ထုတ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ၂၀၂၄-၂၀၂၅ အတွင်း မြေပြင်တိုက်ပွဲတွေမှာ ပိုမိုတွေ့မြင်လာရတဲ့ လက်နက်ဖြစ်ပါတယ်။

 ဗုံးကြဲဒရုန်းများ: ပုံမှန်အားဖြင့် ရဟတ်ယာဉ်ငယ်ပုံစံ သို့မဟုတ် Multi-rotor ဒရုန်းများကို အသုံးပြုပြီး ၆၀ မမ သို့မဟုတ် ၈၁ မမ မော်တာကျည်များကို ကြဲချနိုင်အောင် ပြုပြင်ထုတ်လုပ်ထားပါတယ်။

 မြန်မာ့တပ်မတော်ရဲ့ နည်းပညာတိုးတက်မှု နောက်ကွယ်မှာ အဓိက နိုင်ငံကြီး (၂) ခု ရှိနေပါတယ်။

 ရုရှားနိုင်ငံ (Russia)

 နည်းပညာလွှဲပြောင်းမှု: MiG-29, Su-30 တိုက်လေယာဉ်တွေနဲ့ Pantsir လို လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး စနစ်တွေအတွက် နည်းပညာရှင်တွေ ပေးပို့ပြီး လေ့ကျင့်ပေးပါတယ်။

 Electronic Warfare (EW): ဒရုန်းတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လိုအပ်တဲ့ အဆင့်မြင့် Jamming စနစ်တွေကို ရုရှားက အဓိက ထောက်ပံ့ပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

 တရုတ်နိုင်ငံ (China)

 ဒရုန်းနည်းပညာ: မြန်မာ့တပ်မတော်သုံး CH-3 နှင့် CH-4 ကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်ရေးဒရုန်းကြီးများသည် တရုတ်နည်းပညာများ ဖြစ်ပါတယ်။

 ရေဒါစနစ်: နယ်စပ်တလျှောက် ထိုင်ထားတဲ့ အဆင့်မြင့်ရေဒါတွေနဲ့ ဒုံးကျည်စနစ်တွေဟာ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အကူအညီနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

 ယခုနှစ်အတွင်းမှာ ထူးခြားလာတာကတော့ "ဒရုန်းချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်တဲ့စနစ် (Anti-Drone Drone)" တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ရန်သူ့ဒရုန်း လာရင် မိမိဘက်က ဒရုန်းနဲ့ပဲ ပြန်လည်ပစ်ချတဲ့ နည်းပညာတွေကို စမ်းသပ်လာတာ တွေ့ရပါတယ်။

မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ အရင်ကလို ခြေလျင်တပ်အင်အား တစ်ခုတည်းကို မားမားမတ်မတ် အားမကိုးတော့ဘဲ နည်းပညာမြင့် စစ်လက်နက်များ၊ ဒရုန်းများနဲ့ အီလက်ထရွန်နစ် စစ်ဆင်ရေးတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး အသုံးပြုလာနေပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်နီးချင်း ထိုင်းနိုင်ငံနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံတို့ရဲ့ စစ်ရေးတိုးတက်မှုတွေကို ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေခြင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ထိုင်းနဲ့ မြန်မာ စစ်ဖြစ်ရင် ကမ္ဘောဒီးယား-ထိုင်း နယ်စပ်တိုက်ပွဲ (ပရဲဝိဟိအရေးအခင်း) လိုမျိုး ထိုင်းဘက်က အလွယ်တကူ သာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခဲယဉ်းပါတယ်။

 အကြောင်းရင်းကတော့ မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ ကမ္ဘောဒီးယားထက် စစ်အင်အား၊ လက်နက်အင်အားနဲ့ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံမှာ အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေလို့ဖြစ်ပါတယ်။ 

အခြေအနေကို အပိုင်း (၃) ပိုင်းနဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ရအောင် -

 ၁။ ထိုင်းဘက်က အသာရနိုင်တဲ့အချက် (လေကြောင်းနဲ့ နည်းပညာ)

 ထိုင်းတပ်မတော်ဟာ ခေတ်မီတဲ့ အနောက်နိုင်ငံထုတ် လက်နက်တွေကို သုံးပါတယ်။

 လေကြောင်းအင်အား: ထိုင်းရဲ့ F-16 နဲ့ Gripen တိုက်လေယာဉ်တွေဟာ မြန်မာ့လေတပ်ထက် နည်းပညာပိုင်းမှာ သာပါတယ်။ အီလက်ထရွန်နစ် စစ်ဆင်ရေးစနစ်တွေနဲ့ ဒုံးကျည်စနစ်တွေက ပိုမိုတိကျပါတယ်။

 စီးပွားရေးအင်အား: စစ်ပွဲတစ်ခုကို ရေရှည်တိုက်ဖို့အတွက် ထိုင်းရဲ့ စီးပွားရေးက ပိုမိုတောင့်တင်းပါတယ်။

 ၂။ မြန်မာဘက်က တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း (အမြောက်တပ်နဲ့ စစ်အတွေ့အကြုံ)

 မြန်မာစစ်တပ်ဟာ ထိုင်းအတွက် အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အချက်တွေ ရှိပါတယ် -

 အမြောက်တပ် (Artillery): မြန်မာ့အမြောက်တပ်ဟာ ဒေသတွင်းမှာ အင်အားအကြီးဆုံးထဲမှာ ပါပါတယ်။ ထိုင်းနယ်စပ်က မြို့ကြီးတွေကို အမြောက်ကြီးတွေ၊ ဒုံးပစ်လောင်ချာ (Rocket Launchers) တွေနဲ့ အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါတယ်။

 တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ: မြန်မာစစ်သားတွေဟာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တိုက်ပွဲဝင်နေရသူတွေဖြစ်လို့ မြေပြင်တိုက်ပွဲ (Ground War) မှာ ထိုင်းစစ်သားတွေထက် ပိုမိုကျွမ်းကျင်ပြီး အကြမ်းခံနိုင်ပါတယ်။

 လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး: ရှေ့မှာ ပြောခဲ့သလို မြန်မာမှာ အားကောင်းတဲ့ SAM ဒုံးကျည်စနစ်တွေ ရှိတာကြောင့် ထိုင်းလေတပ်ဟာ မြန်မာ့ပိုင်နက်ထဲကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။

 ၃။ စစ်ပွဲရဲ့ ရလဒ် ခန့်မှန်းချက်ကတော့  အကယ်၍ စစ်ပွဲသာ တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် -

 

မြန်မာ့အမြောက်ကျည်တွေကြောင့် ထိုင်းဘက်က စီးပွားရေးအရ အရေးပါတဲ့ နယ်စပ်မြို့တွေ ပြာပုံဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ထိုင်းပြည်သူတွေဟာ စစ်ဒဏ်ကို မခံစားဖူးတာကြောင့် နိုင်ငံရေးအရပါ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။

 မြန်မာဘက်ကတော့ ထိုင်းရဲ့ တိကျတဲ့ ဒုံးကျည်တွေနဲ့ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မြန်မာ့ဗျူဟာမြောက် စခန်းတွေနဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေ ပျက်စီးနိုင်ပါတယ်။

 အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရင်  ထိုင်းဟာ မြန်မာကို "အလွယ်တကူ" အနိုင်ယူဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ စစ်ပွဲဖြစ်ရင် နှစ်ဖက်စလုံး အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှာဖြစ်ပြီး ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားလုပ်ငန်းနဲ့ စီးပွားရေးဟာ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ထိုင်းစစ်တပ်ဟာ မြန်မာနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ကို အမြဲတမ်း ရှောင်ရှားလေ့ရှိပြီး သံတမန်နည်းလမ်းကိုပဲ အဓိက သုံးလေ့ရှိတာဖြစ်ပါတယ်။

#htoohtoolay

ကမ္ဘာ့ဗဟုသုတများဖတ်ရန် apk

Download ဆွဲရန်

Facebook Page