တိရိစၦန္တို႕၏ အသားသည္ လူသားတို႕အတြက္ အမွန္စင္စစ္ လိုအပ္ေသာအဟာရျဖစ္သေလာ ! ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္းမွရေသာ အသားကေရာ တကယ္ အက်ိဳးျပဳပါသေလာ !
တိရိစၦန္တို႕၏ အသားသည္ လူသားတို႕အတြက္ အမွန္စင္စစ္ လိုအပ္ေသာအဟာရျဖစ္သေလာ ! ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္းမွရေသာ အသားကေရာ တကယ္ အက်ိဳးျပဳပါသေလာ !
--------------
အသားစားျခင္းႏွင္းပတ္သတ္၍ ယခုေခတ္အခါတြင္ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ လိုအပ္ေသာအဟာရကို အျပည့္အဝ ေပးစြမ္းနိုင္ျခင္းရွိျခင္း မရွိျခင္းႏွင့္ပတ္သတ္၍ ျငင္းခံုေဝဖန္မႈမ်ားမွာ ေရွးယခင္ကလို မ်ားျပားျခင္းမရွိေတာ့ေပ။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ အသားဓါတ္သည္ ခႏၶာကိုယ္အတြက္လိုအပ္ေသာအဟာရကို ေပးစြမ္းနိုင္ျခင္းမရွိပံုႏွင့္ အဆိပ္တစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္ေႀကာင္း သိပၸံပညာရွင္မ်ားက အတည္ျပဳေဖၚထုတ္ခဲ႕သလို ယင္း၏ ေထာက္ပံ႕အက်ိဳးျပဳပံုမ်ားကိုလည္း လက္ေတြ႕ခြဲျခမ္းစိစစ္ျပ၍ တရားဝင္ ထုတ္ျပန္ခဲ႕ႀကျပီးျဖစ္ေသာေႀကာင့္ပင္ျဖစ္၏ ။
အနည္းငယ္ ေလ့လာမႈတစ္ရပ္ကိုေဖၚျပရပါလွ်င္မူ အေနာက္တိုင္း ထိပ္တန္းဆရာႀကီး ေဒါက္တာ ကဲေလာ့ႏွင့္ ကမၻာ႕သိပၸံပညာရွင္တို႕၏ လူ႕အဟာရေပၚတြင္ ေလ့လာေတြ႕ျမင္သိရွိခ်က္သည္ကား တိရိစၦာန္အေသြးအသားသည္ အပ်က္သေဘာ အပုပ္ သဘာဝသို႕ ေရြ႕ေလ်ာေနျပီျဖစ္၍ အျပဳသေဘာကို ေကာင္းစြာမေပးစြန္းနိုင္ေတာ့ေခ် ။ ယင္းအေသြးအသားတို႕သည္ ခႏၶာကိုယ္မွ စြန္႕ထုတ္လိုက္ေသာ အရာမ်ားသဖြယ္ျဖစ္ျခင္းေႀကာင့္ အဆိပ္ဓါတ္ႏွင့္ ေလ်ာျပြန္းလ်က္ရွိေပသည္ ။ထိုသို႕ေသာ သေဘာတရားမွာ သက္ရွိသတၱဝါတို႕၏ သဘာဝျဖစ္စဥ္သာလွ်င္ျဖစ္၏ ။
သက္ရွိသတၱဝါတို႕သည္စြမ္းအင္ အျပဳအားကို အသံုးျပဳျခင္းေႀကာင့္ မ်ားစြာေသာ အဆိပ္ဓါတ္ႏွင့္ မလိုလားေတာ့ေသာ အရာမ်ား ျဖစ္ေပၚေစသည္ ။ သက္ရွိသတၱဝါတို႔၌ လုပ္ငန္းအဝဝကို ေဆာင္ရြတ္ေနရေသာ အသားအမွ်င္ကေလးမ်ားသည္ ခႏၶာကိုယ္ေသြးက အျမဲတေစ ေဆးေႀကာသန္႕စင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနရ၏ ။ ထိုေသြးတို႕သည္ ၄င္းအမွ်င္ကေလးမ်ား အနီးအနားတစ္ဝိုက္၌ရွိ၍ ယင္းအမွ်င္ကေလးမ်ားအတြင္းသို႕ ထိုးသြင္းကာ စဥ္ဆက္မပ်က္ စိမ့္ဝင္ေနေစသည္ ။ ထိုသို႕စိမ့္ဝင္ျခင္းျဖစ္ အမွ်င္၏ လုပ္ငန္းမွ ထြက္ေပၚလာသည့္ အဆိပ္ျဖစ္ေစေသာအရာမ်ားကို ခ်က္ျခင္းေသြးက သယ္ေဆာင္သြားေလေတာ့သည္ ။
ေသြးျပန္ေႀကာအသြင္း၌ ရွိေသာေသြးမ်ားသည္ ယင္းအဆိပ္ႏွင့္ ေရာျပြန္းလ်က္ရွိ၏ ။ ထိုအဆိပ္မ်ားကို ေက်ာက္ကပ္ အဆုတ္ အေရႏွင့္ အစာေဟာင္း အိမ္မ်ားမွေေန၍ ထုတ္ပစ္ႀကသည္ ။ သတၱဝါအေသသားအတြင္း၌ ယင္းအဆိပ္ အမ်ားအျပားဘပါဝင္လ်က္ရွိ၏ ။ ေသသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ ေဖၚျပပါအဆိပ္မ်ားကို သန္႕စင္သည့္ေသြး လွည့္ပတ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားသည္ ရပ္တန္႕သြားေသာ္လည္း ေသျပီးေနာက္ မိနစ္အနည္းငယ္အထိ အဆိပ္ဓါတ္မ်ားကိုမူ ဆက္လက္ထုတ္လႊတ္ေနေသးေလသည္ ။ ထို႕ေႀကာင့္ ၿပင္သစ္ဆရာဝန္တစ္ဦးက " အသားဆြတ္ျပဳတ္ရည္သည္ အမွန္တကယ္ အဆိပ္ေရာျပြန္းထားေသာ အရည္ျဖစ္သည္ " ဟု ဆိုခဲ႕ေလေႀကာင္း ေတြ႕ရွိရ၏ ။
ထိုအေႀကာင္းအရာတို႕ႏွင့္ပတ္သတ္၍ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကပင္ ဗုဒၶေဟာႀကားခဲ႕ေသာ တရားတစ္ပုဒ္ကို ထုတ္ေဖၚရပါလွ်င္မူ အဂၤုတၱိဳရ္ တိကနိပါတ္ ပါဠိေတာ္၌ " ေရွးကေနဦးအခါက လူအေပါင္းတို႕သည္ သက္ရွိသတၱဝါတ္ု႕ကို မသတ္ျဖတ္ႀက ။ အသားကိုလည္း မစားႀက ။ ဥကၠာကရာဇ္မင္းလက္ထက္မွစ၍ သတ္ျဖတ္စားေသာက္လာခဲ႕သည္မွာ ယေန႕ထက္တိုင္ပင္ ။ တိရိစၦာန္တိူ႕၏အသားကို စားသံုးသည့္အခ်ိန္မွစ၍ လူ႕ေလာကႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ႕ေသာ သမၼာေဒဝ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္တုိ႕သည္ ေရွာင္လႊဲစြန္႕ခြာ သြားႀကေတာ့သည္ ။ ထိုအခါမွစ၍ လူတို႕အေပၚ ေရာဂါေဘးဘယာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြ ဖိစီးႏွိပ္စက္လာေတာ့သည္ "ဟု ပါရွိေလသည္ကို ေလ့လာပါက ေတြ႕ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္ ။
၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္၌ အဂၤလန္နိုင္ငံ၏ ထိပ္တန္းေဆးပညာစာေဆာင္ " လန္ဆက္ " ( Lancet .18 . 1 . 30 ) တြင္ " လူတို႕သည္ သတ္သက္လြတ္အာကိုသာ မွီဝဲျခင္းျဖင့္ ကိုယ္လက္ခ်မ္းသာ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာ အသက္ရွည္နိုင္ေႀကာင္းမွာ အနည္းငယ္ ဒိြယျဖစ္ဖြယ္မရွိ ။ လူ႕အစာတြင္ တိရိစၦာန္အေသြးအသား ပါဝင္ေနျခင္းကိုမူ သိပၸံပညာရွင္တို႕က မေထာက္ခံ " ဟု ျပတ္သားစြာ ေရးသားတင္ျပခဲ႕ေလသည္ ။
၁၉၅၂ ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၂၁ ရက္ေန႕ထုတ္ Time အေမရိကန္မဂၢဇင္းတြင္ ေဒါက္တာဟာဒင္က သက္သတ္လြတ္စားသူ ၈၆ ေယာက္အသားစားသူ ၈၈ ေယာက္ႏွင့္ နို႕ ။ ႏို႕ထြက္ပစၥည္းကိုပါ ေရွာင္ႀကဥ္ေသာသူ ၂၅ ေယာက္တို႕ကို သိပၸံနည္းက် ကိုယ္တိုင္ဆန္းသပ္ခဲ႕ရာတြင္ ေတြ႕ရွိရေသာအခ်က္မွာ " နို႕အပါအဝင္ သက္သတ္လြတ္အစာသည္ ငယ္ရြယ္သူမ်ားအား ႀကီးပြားေစလ်က္ မိခင္ကိုလည္း မ်ားစြာ က်မ္းမာဝျဖိဳး အင္အားတိုးေစသည္ ။ ဤကဲ႕သို႕ေသာအစာကို ပုခက္အတြင္းအရြယ္မွစ၍ ေကြ်းေမြးလာလွ်င္ ကေလးသူငယ္မ်ားသည္ အရပ္အေမာင္း ႀကီးထြားလာေစနိုင္သည္ ။ လူတို႕သည္ အသားကို ေစ်းႀကီးစြာျဖင့္ ဝယ္ယူစားေသာက္မည့္အစား သက္သတ္လြတ္စာကိုသာ မွီဝဲသင့္သည္ ။ အေႀကာင္းမူကား ယင္းသက္သတ္လြတ္စာသည္ အင္အားျပည့္ဝေစကာ က်န္းမာျခင္းသုခႏွင့္ ျပည့္စံုေစနိုင္ျခင္းေႀကာင့္ျဖစ္သည္ " ဟု ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ ေဖၚျပထားေပသည္ ။
ထို႕အျပင္ ယခင္က ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္တို႕မွာ လည္း သက္သတ္လြတ္အစားအစာကိုသာ မွီဝဲစားေသာက္ေႀကာင္းအား ကမၻာ့သမိုင္းကို ေလ့လာရာတြင္ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ၁၉၀၀ ေက်ာ္အခါက စီနယ္ကာဆိုသူ ေရာမျပည္သား နီရိုဘုရင္၏ ဆရာျဖစ္သူ အေႀကာင္းသမိုင္းက ေကာင္းစြာေဖၚျပေနေလ၏ ။ ထိုဆရာႀကီးသည္ သက္သတ္လြတ္အစာကိုသာ စားေသာက္ခဲ႕သူျဖစ္ျခင္းေႀကာင့္ ခရစ္ယာန္ကို မုန္းတီးေသာ နီရိုဘုရင္က ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္အျဖစ္ ထင္မွတ္ကာ ကြပ္မ်တ္ျခင္းခံခဲ႕ရသူျဖစ္ေလသည္ ။
ဗုဒၶဝါဒီတို႕၏ အဆိုအရမူ အစားအေသာက္သည္ အဓိကက်ေသာအျခင္းအရာမဟုတ္ေပ ။ ထိုအစားအေသာက္မ်ားအေပၚ တဏွာမကပ္ျငိေစရန္ႏွင့္ အဓိကက်ေသာ မဂ္လမ္း တစ္နည္း သစၥာေလးပါးတရားသည္သာအမွန္ဧကန္ အေရးပါလွေပ၏ ။ တရားတစ္ပုဒ္ကို ထုတ္ေဖၚရပါလွ်င္မူ " ရဟန္းသည္ သိလ်က္ႏွင့္ သံဃာကို ညႊတ္ျပီး ( လွဴျပီး ) ေသာ သံဃာလာဘ္ကို ပုဂၢိဳလ္အား ညႊတ္ေစျငားအံ႕ ပါစိတ္အာပတ္သင့္၏ " ( ပါစိတ္ - ၈၂ ) ၌ဖြင့္ဆိုထားျပီး အဂၤုတၱရနိကာယ္ အ႒ကနိပါတ္ ေမတၱာဝဂ္ - ကာရ႑ဝသုတ္ တြင္လည္း " အို နာဂိတ ဝမ္းျပည့္ေအာင္ စားေသာက္၍ အိပ္ျခင္း ငိုက္မ်ဥ္းျခင္း ကစားျမဴးထူးျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေသာ ရဟန္းတို႕ကို ငါဘုရားေတြ႕ျမင္ရ၏ " ။ " အမႈိက္သဖြယ္ျဖစ္ေသာ ေယာက္သြားပုပ္ႏွင့္တူေသာ ရဟန္းေယာင္ ရဟန္းဖ်င္းတို႕ကို ဆြဲငင္ႏွင္ထုတ္ႀကကုန္ေလာ " ဟု ဆိုဆံုးမထားေလ၏ ။ ဤအရာမွာ ဗုဒၶသည္ အစားအစာထက္ တရားအား ေမ့ေလ်ာ့မႈ ရသတဏွာ၌ မွီခိုကာ ပ်င္းရိမႈမ်ားအား မလိုလားေႀကာင္း ေကာင္းစြာ ထင္ရွားေလ၏ ။
အလွဴဒါနႏွင့္ပတ္သတ္၍ ဗုဒၶသည္ မိမိအားရည္စူး၍ တိရိစၦာအား သတ္ျဖတ္လွဴဒါန္ျခင္းကို ခြင့္ျပဳေသာအေဟာတရားမ်ိဳး မည္သည့္က်မ္းမ်ားတြင္မွ ေဖၚျပထားျခင္းမရွိေပ ။ ထိုအရာႏွင့္ပတ္သတ္၍ အဂၤုတၱရနိကာယ္ အ႒ကနိပါတ္ ပဌမပ႑ာသက ဒါနဝဂ္ အဘိသႏၵသုတ္တြင္ ေဟာႀကားထားသည္မွာ " သံသရာေဘးကို ရႈေလ့ရွိႀကကုန္ေသာ ငါဘုရားစကားကို နားေထာင္ကုန္ေသာ အရိယာ သာဝကသည္ အတိုင္းအရွည္မရွိ ျဖစ္ႀကကုန္ေသာ ကုန္းေနသတၱဝါ ေရေနသတၱဝါ ေကာင္းကင္ေနသတၱဝါ တြင္းေအာင္းေနသတၱဝါ စသည့္ သတၱဝါအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕အား သတ္ျဖတ္ျခင္းမရွိေသာေႀကာင့္ ေဘးမရွိ ေသာ အလွဴကို ေပးလွဴျခင္း ရန္မရွိေသာ အလွဴကိုေပးလွဴျခင္း ေႀကာင့္ႀက ဗ်ပါဒမရွိေသာ အလွဴကိုေပးလွဴျခင္းမည္ေပသည္ " ဟု ပါရွိေလသည္ ။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္မူ ဂ်ာမန္ဗုဒၶပညာရွင္ ေဒါက္တာအိုဒင္ဗတ္၏ ေရးသားေဖၚျပခ်က္ကို မွတ္သားဖြယ္တစ္ခုအေနျဖင့္ ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါေတာ့၏ ။
" ဤသိကၡာပုဒ္ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ဤသိကၡာပုဒ္ကို ရဟန္းသံဃာက လိုက္နာက်င့္သံုးျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း ေရွးဦးမူလ ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႕သည္ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာႏွင့္ တန္ခိုးအာဏာကို တပ္မက္မႈ လံုးဝကင္းရွင္းေႀကာင္း မ်ားစြာထင္ရွား၏ ။ ဗုဒၶသံဃာသည္ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္အညီ ေလာကီကိစၥအဝဝႏွင့္ကင္း၍ သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္မႈႏွင့္ ျငမ္းခ်မ္းမႈကို ရွာႀကံေသာအဖြဲ႕ ဧကန္မုခ်ျဖစ္၏ ။ ထိုကဲ႕သို႕ေသာ အဖြဲ႕မ်ိဳးမျဖစ္ပါက ေရႊ ေငြေပၚ၌ ထိုမွ်ေလာက္ တဏွာအာလယ ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ နိုင္မည္မဟုတ္ေခ် " ဟု ေဖၚထုတ္ေရးသာခဲ႕ေႀကာင္းအား တင္ျပလိုက္ရပါေတာ့၏ ။
ဗဟုသုတ ရရွိနိုင္ႀကပါေစခင္ဗ်ာ ။
#htoohtoolay
--------------
အသားစားျခင္းႏွင္းပတ္သတ္၍ ယခုေခတ္အခါတြင္ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ လိုအပ္ေသာအဟာရကို အျပည့္အဝ ေပးစြမ္းနိုင္ျခင္းရွိျခင္း မရွိျခင္းႏွင့္ပတ္သတ္၍ ျငင္းခံုေဝဖန္မႈမ်ားမွာ ေရွးယခင္ကလို မ်ားျပားျခင္းမရွိေတာ့ေပ။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ အသားဓါတ္သည္ ခႏၶာကိုယ္အတြက္လိုအပ္ေသာအဟာရကို ေပးစြမ္းနိုင္ျခင္းမရွိပံုႏွင့္ အဆိပ္တစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္ေႀကာင္း သိပၸံပညာရွင္မ်ားက အတည္ျပဳေဖၚထုတ္ခဲ႕သလို ယင္း၏ ေထာက္ပံ႕အက်ိဳးျပဳပံုမ်ားကိုလည္း လက္ေတြ႕ခြဲျခမ္းစိစစ္ျပ၍ တရားဝင္ ထုတ္ျပန္ခဲ႕ႀကျပီးျဖစ္ေသာေႀကာင့္ပင္ျဖစ္၏ ။
အနည္းငယ္ ေလ့လာမႈတစ္ရပ္ကိုေဖၚျပရပါလွ်င္မူ အေနာက္တိုင္း ထိပ္တန္းဆရာႀကီး ေဒါက္တာ ကဲေလာ့ႏွင့္ ကမၻာ႕သိပၸံပညာရွင္တို႕၏ လူ႕အဟာရေပၚတြင္ ေလ့လာေတြ႕ျမင္သိရွိခ်က္သည္ကား တိရိစၦာန္အေသြးအသားသည္ အပ်က္သေဘာ အပုပ္ သဘာဝသို႕ ေရြ႕ေလ်ာေနျပီျဖစ္၍ အျပဳသေဘာကို ေကာင္းစြာမေပးစြန္းနိုင္ေတာ့ေခ် ။ ယင္းအေသြးအသားတို႕သည္ ခႏၶာကိုယ္မွ စြန္႕ထုတ္လိုက္ေသာ အရာမ်ားသဖြယ္ျဖစ္ျခင္းေႀကာင့္ အဆိပ္ဓါတ္ႏွင့္ ေလ်ာျပြန္းလ်က္ရွိေပသည္ ။ထိုသို႕ေသာ သေဘာတရားမွာ သက္ရွိသတၱဝါတို႕၏ သဘာဝျဖစ္စဥ္သာလွ်င္ျဖစ္၏ ။
သက္ရွိသတၱဝါတို႕သည္စြမ္းအင္ အျပဳအားကို အသံုးျပဳျခင္းေႀကာင့္ မ်ားစြာေသာ အဆိပ္ဓါတ္ႏွင့္ မလိုလားေတာ့ေသာ အရာမ်ား ျဖစ္ေပၚေစသည္ ။ သက္ရွိသတၱဝါတို႔၌ လုပ္ငန္းအဝဝကို ေဆာင္ရြတ္ေနရေသာ အသားအမွ်င္ကေလးမ်ားသည္ ခႏၶာကိုယ္ေသြးက အျမဲတေစ ေဆးေႀကာသန္႕စင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနရ၏ ။ ထိုေသြးတို႕သည္ ၄င္းအမွ်င္ကေလးမ်ား အနီးအနားတစ္ဝိုက္၌ရွိ၍ ယင္းအမွ်င္ကေလးမ်ားအတြင္းသို႕ ထိုးသြင္းကာ စဥ္ဆက္မပ်က္ စိမ့္ဝင္ေနေစသည္ ။ ထိုသို႕စိမ့္ဝင္ျခင္းျဖစ္ အမွ်င္၏ လုပ္ငန္းမွ ထြက္ေပၚလာသည့္ အဆိပ္ျဖစ္ေစေသာအရာမ်ားကို ခ်က္ျခင္းေသြးက သယ္ေဆာင္သြားေလေတာ့သည္ ။
ေသြးျပန္ေႀကာအသြင္း၌ ရွိေသာေသြးမ်ားသည္ ယင္းအဆိပ္ႏွင့္ ေရာျပြန္းလ်က္ရွိ၏ ။ ထိုအဆိပ္မ်ားကို ေက်ာက္ကပ္ အဆုတ္ အေရႏွင့္ အစာေဟာင္း အိမ္မ်ားမွေေန၍ ထုတ္ပစ္ႀကသည္ ။ သတၱဝါအေသသားအတြင္း၌ ယင္းအဆိပ္ အမ်ားအျပားဘပါဝင္လ်က္ရွိ၏ ။ ေသသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ ေဖၚျပပါအဆိပ္မ်ားကို သန္႕စင္သည့္ေသြး လွည့္ပတ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားသည္ ရပ္တန္႕သြားေသာ္လည္း ေသျပီးေနာက္ မိနစ္အနည္းငယ္အထိ အဆိပ္ဓါတ္မ်ားကိုမူ ဆက္လက္ထုတ္လႊတ္ေနေသးေလသည္ ။ ထို႕ေႀကာင့္ ၿပင္သစ္ဆရာဝန္တစ္ဦးက " အသားဆြတ္ျပဳတ္ရည္သည္ အမွန္တကယ္ အဆိပ္ေရာျပြန္းထားေသာ အရည္ျဖစ္သည္ " ဟု ဆိုခဲ႕ေလေႀကာင္း ေတြ႕ရွိရ၏ ။
ထိုအေႀကာင္းအရာတို႕ႏွင့္ပတ္သတ္၍ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကပင္ ဗုဒၶေဟာႀကားခဲ႕ေသာ တရားတစ္ပုဒ္ကို ထုတ္ေဖၚရပါလွ်င္မူ အဂၤုတၱိဳရ္ တိကနိပါတ္ ပါဠိေတာ္၌ " ေရွးကေနဦးအခါက လူအေပါင္းတို႕သည္ သက္ရွိသတၱဝါတ္ု႕ကို မသတ္ျဖတ္ႀက ။ အသားကိုလည္း မစားႀက ။ ဥကၠာကရာဇ္မင္းလက္ထက္မွစ၍ သတ္ျဖတ္စားေသာက္လာခဲ႕သည္မွာ ယေန႕ထက္တိုင္ပင္ ။ တိရိစၦာန္တိူ႕၏အသားကို စားသံုးသည့္အခ်ိန္မွစ၍ လူ႕ေလာကႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ႕ေသာ သမၼာေဒဝ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္တုိ႕သည္ ေရွာင္လႊဲစြန္႕ခြာ သြားႀကေတာ့သည္ ။ ထိုအခါမွစ၍ လူတို႕အေပၚ ေရာဂါေဘးဘယာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြ ဖိစီးႏွိပ္စက္လာေတာ့သည္ "ဟု ပါရွိေလသည္ကို ေလ့လာပါက ေတြ႕ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္ ။
၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္၌ အဂၤလန္နိုင္ငံ၏ ထိပ္တန္းေဆးပညာစာေဆာင္ " လန္ဆက္ " ( Lancet .18 . 1 . 30 ) တြင္ " လူတို႕သည္ သတ္သက္လြတ္အာကိုသာ မွီဝဲျခင္းျဖင့္ ကိုယ္လက္ခ်မ္းသာ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာ အသက္ရွည္နိုင္ေႀကာင္းမွာ အနည္းငယ္ ဒိြယျဖစ္ဖြယ္မရွိ ။ လူ႕အစာတြင္ တိရိစၦာန္အေသြးအသား ပါဝင္ေနျခင္းကိုမူ သိပၸံပညာရွင္တို႕က မေထာက္ခံ " ဟု ျပတ္သားစြာ ေရးသားတင္ျပခဲ႕ေလသည္ ။
၁၉၅၂ ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၂၁ ရက္ေန႕ထုတ္ Time အေမရိကန္မဂၢဇင္းတြင္ ေဒါက္တာဟာဒင္က သက္သတ္လြတ္စားသူ ၈၆ ေယာက္အသားစားသူ ၈၈ ေယာက္ႏွင့္ နို႕ ။ ႏို႕ထြက္ပစၥည္းကိုပါ ေရွာင္ႀကဥ္ေသာသူ ၂၅ ေယာက္တို႕ကို သိပၸံနည္းက် ကိုယ္တိုင္ဆန္းသပ္ခဲ႕ရာတြင္ ေတြ႕ရွိရေသာအခ်က္မွာ " နို႕အပါအဝင္ သက္သတ္လြတ္အစာသည္ ငယ္ရြယ္သူမ်ားအား ႀကီးပြားေစလ်က္ မိခင္ကိုလည္း မ်ားစြာ က်မ္းမာဝျဖိဳး အင္အားတိုးေစသည္ ။ ဤကဲ႕သို႕ေသာအစာကို ပုခက္အတြင္းအရြယ္မွစ၍ ေကြ်းေမြးလာလွ်င္ ကေလးသူငယ္မ်ားသည္ အရပ္အေမာင္း ႀကီးထြားလာေစနိုင္သည္ ။ လူတို႕သည္ အသားကို ေစ်းႀကီးစြာျဖင့္ ဝယ္ယူစားေသာက္မည့္အစား သက္သတ္လြတ္စာကိုသာ မွီဝဲသင့္သည္ ။ အေႀကာင္းမူကား ယင္းသက္သတ္လြတ္စာသည္ အင္အားျပည့္ဝေစကာ က်န္းမာျခင္းသုခႏွင့္ ျပည့္စံုေစနိုင္ျခင္းေႀကာင့္ျဖစ္သည္ " ဟု ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ ေဖၚျပထားေပသည္ ။
ထို႕အျပင္ ယခင္က ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္တို႕မွာ လည္း သက္သတ္လြတ္အစားအစာကိုသာ မွီဝဲစားေသာက္ေႀကာင္းအား ကမၻာ့သမိုင္းကို ေလ့လာရာတြင္ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ၁၉၀၀ ေက်ာ္အခါက စီနယ္ကာဆိုသူ ေရာမျပည္သား နီရိုဘုရင္၏ ဆရာျဖစ္သူ အေႀကာင္းသမိုင္းက ေကာင္းစြာေဖၚျပေနေလ၏ ။ ထိုဆရာႀကီးသည္ သက္သတ္လြတ္အစာကိုသာ စားေသာက္ခဲ႕သူျဖစ္ျခင္းေႀကာင့္ ခရစ္ယာန္ကို မုန္းတီးေသာ နီရိုဘုရင္က ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္အျဖစ္ ထင္မွတ္ကာ ကြပ္မ်တ္ျခင္းခံခဲ႕ရသူျဖစ္ေလသည္ ။
ဗုဒၶဝါဒီတို႕၏ အဆိုအရမူ အစားအေသာက္သည္ အဓိကက်ေသာအျခင္းအရာမဟုတ္ေပ ။ ထိုအစားအေသာက္မ်ားအေပၚ တဏွာမကပ္ျငိေစရန္ႏွင့္ အဓိကက်ေသာ မဂ္လမ္း တစ္နည္း သစၥာေလးပါးတရားသည္သာအမွန္ဧကန္ အေရးပါလွေပ၏ ။ တရားတစ္ပုဒ္ကို ထုတ္ေဖၚရပါလွ်င္မူ " ရဟန္းသည္ သိလ်က္ႏွင့္ သံဃာကို ညႊတ္ျပီး ( လွဴျပီး ) ေသာ သံဃာလာဘ္ကို ပုဂၢိဳလ္အား ညႊတ္ေစျငားအံ႕ ပါစိတ္အာပတ္သင့္၏ " ( ပါစိတ္ - ၈၂ ) ၌ဖြင့္ဆိုထားျပီး အဂၤုတၱရနိကာယ္ အ႒ကနိပါတ္ ေမတၱာဝဂ္ - ကာရ႑ဝသုတ္ တြင္လည္း " အို နာဂိတ ဝမ္းျပည့္ေအာင္ စားေသာက္၍ အိပ္ျခင္း ငိုက္မ်ဥ္းျခင္း ကစားျမဴးထူးျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေသာ ရဟန္းတို႕ကို ငါဘုရားေတြ႕ျမင္ရ၏ " ။ " အမႈိက္သဖြယ္ျဖစ္ေသာ ေယာက္သြားပုပ္ႏွင့္တူေသာ ရဟန္းေယာင္ ရဟန္းဖ်င္းတို႕ကို ဆြဲငင္ႏွင္ထုတ္ႀကကုန္ေလာ " ဟု ဆိုဆံုးမထားေလ၏ ။ ဤအရာမွာ ဗုဒၶသည္ အစားအစာထက္ တရားအား ေမ့ေလ်ာ့မႈ ရသတဏွာ၌ မွီခိုကာ ပ်င္းရိမႈမ်ားအား မလိုလားေႀကာင္း ေကာင္းစြာ ထင္ရွားေလ၏ ။
အလွဴဒါနႏွင့္ပတ္သတ္၍ ဗုဒၶသည္ မိမိအားရည္စူး၍ တိရိစၦာအား သတ္ျဖတ္လွဴဒါန္ျခင္းကို ခြင့္ျပဳေသာအေဟာတရားမ်ိဳး မည္သည့္က်မ္းမ်ားတြင္မွ ေဖၚျပထားျခင္းမရွိေပ ။ ထိုအရာႏွင့္ပတ္သတ္၍ အဂၤုတၱရနိကာယ္ အ႒ကနိပါတ္ ပဌမပ႑ာသက ဒါနဝဂ္ အဘိသႏၵသုတ္တြင္ ေဟာႀကားထားသည္မွာ " သံသရာေဘးကို ရႈေလ့ရွိႀကကုန္ေသာ ငါဘုရားစကားကို နားေထာင္ကုန္ေသာ အရိယာ သာဝကသည္ အတိုင္းအရွည္မရွိ ျဖစ္ႀကကုန္ေသာ ကုန္းေနသတၱဝါ ေရေနသတၱဝါ ေကာင္းကင္ေနသတၱဝါ တြင္းေအာင္းေနသတၱဝါ စသည့္ သတၱဝါအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕အား သတ္ျဖတ္ျခင္းမရွိေသာေႀကာင့္ ေဘးမရွိ ေသာ အလွဴကို ေပးလွဴျခင္း ရန္မရွိေသာ အလွဴကိုေပးလွဴျခင္း ေႀကာင့္ႀက ဗ်ပါဒမရွိေသာ အလွဴကိုေပးလွဴျခင္းမည္ေပသည္ " ဟု ပါရွိေလသည္ ။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္မူ ဂ်ာမန္ဗုဒၶပညာရွင္ ေဒါက္တာအိုဒင္ဗတ္၏ ေရးသားေဖၚျပခ်က္ကို မွတ္သားဖြယ္တစ္ခုအေနျဖင့္ ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါေတာ့၏ ။
" ဤသိကၡာပုဒ္ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ဤသိကၡာပုဒ္ကို ရဟန္းသံဃာက လိုက္နာက်င့္သံုးျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း ေရွးဦးမူလ ဗုဒၶသံဃာအဖြဲ႕သည္ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာႏွင့္ တန္ခိုးအာဏာကို တပ္မက္မႈ လံုးဝကင္းရွင္းေႀကာင္း မ်ားစြာထင္ရွား၏ ။ ဗုဒၶသံဃာသည္ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္အညီ ေလာကီကိစၥအဝဝႏွင့္ကင္း၍ သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္မႈႏွင့္ ျငမ္းခ်မ္းမႈကို ရွာႀကံေသာအဖြဲ႕ ဧကန္မုခ်ျဖစ္၏ ။ ထိုကဲ႕သို႕ေသာ အဖြဲ႕မ်ိဳးမျဖစ္ပါက ေရႊ ေငြေပၚ၌ ထိုမွ်ေလာက္ တဏွာအာလယ ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ နိုင္မည္မဟုတ္ေခ် " ဟု ေဖၚထုတ္ေရးသာခဲ႕ေႀကာင္းအား တင္ျပလိုက္ရပါေတာ့၏ ။
ဗဟုသုတ ရရွိနိုင္ႀကပါေစခင္ဗ်ာ ။
#htoohtoolay
Comments
Post a Comment