ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ႏွင့္ ဝက္သား ( သုကရမဒၵဝံ ) အက်ဥ္းရွင္းတမ္း

ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ႏွင့္ ဝက္သား ( သုကရမဒၵဝံ ) အက်ဥ္းရွင္းတမ္း
-------
ယခုအခ်ိန္အခါ၌ ဗုဒၶေထရဝါဒႏွင့္ဆက္လွ်င္း၍ ဘာသာျခားမ်ားသည္ သူ႕အသတ္သတ္၍ ဘုန္းေပးေတာ္မူေသာ ဝက္သားကို စားသံုးကာ ဝမ္းေတာ္လာ၍ ပိရိနိဗၺာန္စံရသည္ဟု နားလည္ထားႀကေသာ္လည္း တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ဘာသာျခားမ်ားမွာမူ ႀကမ္းတမ္းေသာစကားမ်ားကို သံုးကာ ဘာေသ ညာေသဟူ၍ ေျပာဆို ေဝဖန္မႈမ်ားရွိလာပါ၏ ။ ထိုအေႀကာင္းခ်င္းရာႏွင့္ဆက္လွ်င္း၍ အနည္းငယ္ ရွင္းလင္းေပးရန္လိုအပ္လာသည္ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ မဟာပိရိနိဗၺာန္နသုတ္ပါ သုကရမဒၵဝံႏွင့္ ဆက္စပ္၍ အနည္းငယ္ ရွင္းလင္းေပးလိုက္ရပါသည္ ။ သို႕ေသာ္ အစားအေသာက္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ဗုဒၶဘာသာ၌ အဓိကမက်သည္ကိုေတာ့ သိရွိရန္လိုအပ္ေပသည္ ။ ယခု ဝက္သားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ရွင္းလင္းလိုက္ပါေတာ့၏ ။

အဌကထာဆရာမ်ားက သုကရမဒၵဝႏၱိနာတိတရုဏႆန နာတိဇိ႑ႆ ဧကေဇဌကသုကရႆ ပဝတၱမံသံ ဟု ဆိုထားေႀကာင္း ေတြ႕ရေလရာ အဓိပၸါယ္သည္ အလြန္လည္း မငယ္ေသာ အလြန္လည္းမအိုေသာ တစ္ေကာင္ေသာဝက္ႀကီး၏ ဝယ္သူမလာမီ ျဖစ္ႏွင့္ေသာအသားကို စီမံသည္။ တံကိရမုဒုေစ ဝသိနိဒၶဥေဟာတိ - ထိုအသားသည္ ႏုလည္းႏု၏ ညက္လည္း ညက္၏ ။ တံပဋိယာ ဒါေပတြာသာ ဓုကံပစာ ေပကၡာတိအေတၱာ - ထိုအသားကို စီမံေစျပီး၍ ဟု ပါရွိေလ၏ ။ သို႕ေသာ္ ဧေကဆရာတို႕ကမူ သုကရမဒၵဝဟူေသာ ဤမည္သည့္ ႏြားမွျဖစ္ေသာ အရသာ ငါးမ်ိဳး၏ အႏွစ္ အဆီျဖင့္ ခ်က္နည္း အစီအရင္က်ေအာင္ ခ်က္အပ္ေသာ ႏူးညံ႕ေသာထမင္း၏ အမည္ျဖစ္၏ ။ ဥပမာ - ႏြားမွျဖစ္ေသာ ေသာင္ဖြယ္ဟူရာ၌ ခ်က္ျပီးႏြားနို႕၏ အမည္ကဲ႕သို႕တည္း ။ ဤသို႕ ဧေကဆရာတို႕က ဆိုႀကသည္ ။

တစ္ဖန္ ေကစိဆရာတို႕ကမူ ရသာယနေဆးက်မ္း၌ လာေသာ ရသာယနဟအစားမ်ိဳးသည္ အသက္ရွည္နိုင္ေသာေႀကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ပိရိနိဗၺာန္စံျခင္းသည္ မျဖစ္ပါေစနဲ႕ဟု ႀကံ၍ ထိုသုကရမေဒၵဝကို စီမံသည္ဟု ေကစိဆရာတို႕က ဆိုေလသည္ ။

က်မ္းစာတို႕၌ သုကရမဒၵဝႏွင့္ စပ္၍ သံုးဝါဒရွိသည့္အျပင္ အိႏၵိယနိုင္ငံဝယ္ ထင္ရွားေက်ာ္ေဇာေသာ အဂၤလိပ္မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္၌ ပါေမာကၡ " လလစ္မိုဟန္ကား " အမ္ေအဘီ အယ္လ္ ( Professor LaLit Mahan. Kar, Kavyatirtha, M.A , B.L. Modren reivew of July 1936 ) ေရးသားထားေသာဝါဒတစ္မ်ိဳးရွိေသး၏ ။ ထိုဝါဒကိုလည္း စဥ္းစားဖို႕ရာ တင္ျပေပးပါအုန္းမည္ ။

ထိုအေႀကာင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူျခင္း၏ အေႀကာင္းကို ေရးသားထားအပ္ေသာ တရုတ္စာေပမ်ား၌လည္းေကာင္း ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္ဆံုးအာဟာရႏွင့္ စပ္၍ ဝက္သားကို ေဖၚျပျခင္းမရွိပါ ။ မဟာပရိနိဗၺာန္အေႀကာင္းကို ေရးသားရာ၌လည္းေကာင္း သာဝကနယက်မ္းဝယ္ စုႏၵ၏ ဆြမ္းလွဴပြဲကိုျပရာ၌လည္းေကာင္း ဝက္သားဟူေသာ ပုဒ္ကို မျပပါ ။

သုကရသဒၵါသည္ ဝက္ ဟူေသာအနက္ကိုသာ ေဟာ၏ ။ ဝက္၏ အသားဟူေသာအနက္ကို ေသာကရ ပုဒ္ကသာ ေဟာပါသည္ ။ ကစၥည္း ဏရာဂါတေႆဒ မညေတၱသုစ သုတ္ကိုႀကည့္ပါ ။ မဒၵဝံသဒၵါလည္း အသားဟူေသာ အနက္ကိုမေဟာ ။ မုဒုေနာ ဘာေငါ မဒၵဝံ ႏွင့္အညီ ႏူးးညံ႕ေသာအရာဝတၳဳ၏ ျဖစ္ေႀကာင္းျဖစ္ရာ ႏူးႏူးညံ႕ညံ႕ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္းအနက္ကို ေဟာ၏ ။ ထို႕ေႀကာင့္ သုကရ + မဒၵဝ ႏွစ္ပုဒ္ေပါင္းေသာ္လည္း ဝက္သားဟု အနက္မျဖစ္ပါ ။

သုကရက႑ ဟုေခၚေဝၚအပ္ေသာ သစ္ဥသစ္ဖု တစ္မ်ိဳးျဖစ္၏ ။ ထိုသစ္ဥသစ္ဖုကို ေတာဝက္ ဟူေသာအမည္ျဖင့္ ေခၚေဝၚႀက၏ ။ ဥတၱရေဒသတြင္ က႑-က႑မူလဖလ ဟုေခၚေဝၚအပ္ေသာ သစ္ဥတစ္မ်ိဳးရွိေသးသည္ ။ အိႏၵိယနိုင္ငံ၌ သူေတာ္သူျမတ္တို့၏ အစာျဖစ္သည္ ။ အေမြးထူ၍ ညိုေမွာင္ေသာအေရာင္ရွိသျဖင့္ ေျမႀကီးမွထြက္ေသာအခါ ဝက္ႏွင့္တူ၏ ။ ထို႕ေႀကာင့္ သုကရဟု ေခၚဟန္တူသည္ ။ ပါဝါျမိဳ႕တည္ခဲ႕ရာ ပေျဒာန နယ္ေျမတြင္ အႏွံ႕အျပားေပါက္၏ ။ ေရာဂါဘယမ်ားကို ဓါစာျဖင့္ ကုေသာ ဟိႏၵဴေဆးဆရာတို႕သည္ ထိုသစ္ဥကို အလြန္ႏွစ္သက္လ်က္ ေရာဂါအတြက္ အသံုးျပဳေလ၏ ။ အေရက်ဲက်ဲက်ိဳ၍ ဝမ္းမီးညံ႕ေသာသူမ်ားကို တိုက္ရသည္ဟုဆိုသည္ ။

စုႏၵဒါယကာသည္ ျမတ္စြာဘုရာအား လွဴအပ္ေသာ သစ္ဥသစ္ဖု သို႕မဟုတ္ သစ္ျမတ္ကို အရသာရွိေအာင္ မ်ားစြာအမႊမ္းတင္၍ ျပင္ဆင္ထားပါလိမ့္မည္ ။ ထို႕ေႀကာင့္ ထိုဥအမ်ိဳးကို ႏြားနို႕ႏွင့္ ပ်စ္ေအာင္က်ိဳ၍ စီရင္အပ္ေသာ ပါယသ ႏို႕ဃနာ တစ္မ်ိဳးသည္ သုကရမေဒၵဝပင္ ျဖစ္ေပသည္ဟု ထိုပါေမာကၡက ဆိုထားေလသည္ကို ေလ့လာေတြ႕ရွိရေလသည္ ။

သီဟမည္ေသာစစ္သူႀကီးသည္ ဘုရားအထံေတာ္မွ တရားနာရ၍ ေသာတပန္ျဖစ္ျပီးေနာက္ နက္ျဖန္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္အတူ ဆြမ္းဘုဥ္းေပး ႀကြေတာ္မူရန္ ဖိတ္မံ၍ ျပန္လာျပီးလွ်င္ ဝယ္သူမေရာက္မီ ျဖစ္ႏွင့္ေသာ ပသားမ်ားကို ဝယ္ဖို႕ရန္ တပည့္တစ္ေယာက္ကို ေစ်းသို႕လႊတ္၏ ။ ထို႕ေနာက္ ညေနကပင္ ခ်က္ျပဳတ္တန္သမွ်ကို ခ်က္ျပဳတ္၍ နံနက္အခါ၌ ဆြမ္းခဲဘြယ္ေဘာဇဥ္အားလံုးကို စီစဥ္ျပီးလွ်င္ ဆြမ္းဘုန္းေပးခ်ိန္တန္ပါေႀကာင္း ေလွ်ာက္ထားပံုမွာ " ပဟုတံ ခါ ဒနိယံ ေဘာဇနိယံ ပဋိယာဒါေပတြာ ဘဂဝ ေတာကာလံ အာေရာစာေပတိ " ဟု က်မ္းဂန္၌ဆို၏ ။ အသားဟင္းပါေသာ္လည္း ထိုအသားဟင္းသည္ ေဘာဇဥ္ငါးပါးတြင္ ပါဝင္ျပီးျဖစ္ေသာေႀကာင့္ အထူးမဆိုေခ် ။

ဤ၌ကား ပဏီတံခါဒနီယံ ေဘာဇနီယံ ပဋိယာဒါေပတြာ ဟု ဆိုျပီးေနာက္ ပတုကဥၥသုကံရမဒၵဝံ ဟုဆိုျပီးမွ ဘဂဝေတာ ကာလံအာေရာစာေပတိ ဟုဆိုသည္ ။ ဤသို႕ သီးျခားဆိုသျဖင့္ သုကရမဒၵဝ သည္ ေဘာဇနီယံအရ ေဘာဇဥ္ငါးပါးတြင္ ပါဝင္ေသာ မံသ မဟုတ္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်စရာပင္ရွိ၏ ။

ထို႕အျပင္ နတ္တို႕သည္ သုကရမဒၵဝ၌ နတ္ႀသဇာထည့္ႀက၏ ဟုဆို၏ ။ အျခားေနရာ၌ နတ္ႀသဇာထည့္လွ်င္ ဆြမ္း၌သာ ထည့္ေလ့ရွိ၏ ။ စုႏၵဒါယကာ၏ ဆြမ္းအလွဴဝယ္ ဆြမ္း၌ နတ္ႀသဇာမထည့္ပဲ ဤ သုကရမဒၵဝ၌ ထည့္ကုန္ႀက၏ ။ နတ္ႀသဇာ စားႀကေသာနတ္တို႕သည္ အသားမစားႀက ။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္ဆံုး အာဟာရသည္ ဝက္သားျဖစ္လွ်င္ အသားမစားပဲ နတ္ႀသဇာကိုသာစားေနေသာ နတ္တို႕က ဤဝက္သားဟင္း၌ နတ္ႀသဇာထည့္ရန္ ႀကံစည္မည္မဟုတ္ပါ ။ အသားမပါပဲလ်က္ နတ္ႀသဇာမဟုတ္ေသာေႀကာင့္သာ နတ္ႀသဇာထည့္ႀကသည္ဟု ယူဆဖြယ္ရွိ၏ ။

သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္တကြ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးဖို႕ ႀကြေတာ္မူေသာအခါ " ငါဘုရားကို သုကရမဒၵဝျဖင့္ ျပဳစုလုပ္ေကြ်းေလာ့ " ဟု မိန္႕ေတာ္မူျပီးလွ်င္ ဘုရားရွင္သည္ သုကရမဒၵဝကိုသာ ဘုဥ္းေပးေတာ္မူ၏ ။ ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးေတာ္မမူ ။ ဝက္သားဟင္းျဖစ္လွ်င္ ဘုရားရွင္သည္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္၌ ဝက္သားကိုခ်ည္း ဘုဥ္းေပးေတာ္မူသည္ဟု ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ။ ထို႕ေႀကာင့္ သုကရမဒၵဝကို ေလးေလးနက္နက္ဆင္ျခင္ေသာအခါ ဝက္ပ်ိဳသားဟင္းမဟုတ္သည့္ဘက္မွ အားေကာင္းေနသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏ ။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ တင္ျပရလွ်င္မူ ကမၻာ႕သတ္သတ္လြတ္ ခ်က္ျပဳတ္နည္းမ်ား စာအုပ္၌ ဦးစံလွေရးသားေဖၚျပထားသည္မွာ စဥ္းစားစရာေကာင္းလွေလေတာ့သည္ ။ ထိုသူ၏ အဆိုမွာ -

မဇၩိမေဒသ ပါဝါျမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္သူအေပါင္းတို႕သည္ သက္သတ္လြတ္ စာသူမ်ားသာျဖစ္ႀကေႀကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ျမင္သိရွိခဲ႕ရပါသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ သုကရမဒၵဝ တည္းဟူေသာ ေဘာဇဥ္တစ္မ်ိဳးကို ျမတ္စြာဘုရား ဘုဥ္းေပးေတာ္မူခဲ႕ေႀကာင္း ။ ထိုအစာမွာ မည္သို႕ေသာ အစာျဖစ္သည္ကို သီဟိုဠ္ က်မ္းျပဳဆရာမ်ားသည္ မသ္နာားမလည္ရကား သီဟိုဠ္ဘာသာသို႕ ေတြးမိေတြးရာ ဘာသာမျပန္ဆိုပဲ သုကရမဒၵဝ ဟူ၍ပင္ ေခၚေဝၚေဖၚျပထားႀကေႀကာင္း ။ ျမန္မာနိုင္ငံ၌မူ ထိုအစာကို ဝက္ပ်ိဳသားဟု ဘာသာျပန္ႀကေႀကာင္းကို ေျပာျပရာဝယ္ ထိုျမိဳ႕ရွိ ေခတ္ပညာတက္ ေခါင္းေဆာင္အေပါင္းတို႕က က်နေသျခာစြာမသိေသာ ေဝါဟာရတစ္ခုခုကို ခြ်င္းခ်က္အေနျဖင့္သာ ဘာသာျပန္ဆိုရန္ သင့္ေႀကာင္း ။ ေေတြးထင္ခ်က္ျဖင့္ မည္သည့္အရာျဖစ္သည္ဟု တစ္ထစ္ခ် ယံုႀကည္စြဲလမ္းျခင္းသည္ မသင့္ေလ်ာ္ေႀကာင္း ။ ျမန္မာနိုင္ငံ၌ ထိုပုဒ္ကို ဝက္ပ်ိဳသားးဟု ဘာသာျပန္ဆ္ုလ်က္ ေရးသားေဖၚျပေနေႀကာင္းကို သိရသျဖင့္ အထူး အံ႕အားသင့္လ်က္ ဝမ္းနည္းမိႀကေႀကာင္း ။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ တ္ဗက္ မြန္ဂိုလီးယား ကိုရီးယား တရုတ္ ဂ်ပန စေသာ တိုင္းျပည္မ်ားတြင္ မႈိတစ္မ်ိဳး သို႔မဟုတ္ သစ္ဥတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္တန္ရာသည္ဟူ၍သာ ေဖၚျပထားျခင္းကို ေတြ႕ရွိရေႀကာင္းႏွင့္ ျပန္ဆို ေျဖႀကားႀကပါသည္ ။

ထို႕ေနာက္ ဆက္လက္၍ ရွင္းျပသည္မွာ သုကရပုဒ္ပါတိုင္း ပါတိုင္း၌ ဝက္ျဖစ္သည္ဟု မယူဆနိုင္ေႀကာင္း ၄င္းတို႕ေနထိုင္ရာ မဇၩိေဒသတြင္ သစ္ဥတစ္မ်ိဳးရွိေႀကာင္း ထိုသစ္ဥ၏အမည္မွာ သုကရကႏၵျဖစ္လ်က္ ထိုဥကို အမႈန္႕ျပဳလုပ္၍ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးတို႕၏ ဥပုသ္ေန႕မ်ားႏွင့္ ရက္ႀကီးအခါႀကီးမ်ားတြင္ ေထာပတ္ ဆီဥ သႀကား သစ္ေစ့ သစ္စံ စသည္မ်ားႏွင့္ ဟာလဝါျပဳလုပ္ကာ တရားအားထုတ္ေသာ ရေသ့ ေယာဂီ ေေတာမွီပုဂၢိဳလ္တို႕အား လွဴဒါန္းျပီးေနာက္ မိမိတို႕လည္း မွီဝဲလ်က္ တရားအားထုတ္ေလ့ရွိေႀကာင္း စသည္ျဖင့္ ဇီဝ႒ာယီ ဦးစံလွက မိမိလက္ေတြ႕ သုေတသနျပဳခဲ႕သည္ကို ေရးသားေဖၚျပထားေႀကာင္း ေလ့လာေတြ႕ရွိသမွ်ကို ဆက္စပ္၍ ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါေတာ့၏ ။

ဗဟုသုတ ရရွိႀကပါေစခင္ဗ်ာ -

#htoohtoolay